#project50x15, De wereld volgens Joep, Joep, Yvonn

Boekverslag ‘Knopen in mijn zakdoek’ door Joep

Joep had vandaag zijn boekbespreking op school.
Nou is de combinatie Joep en ‘boek’ (helaas) geen vaak voorkomende situatie, dus het was niet bepaald een enorme berg aan mogelijkheden waar Joep uit kon kiezen.
Op zich ook wel lekker natuurlijk; dat vermindert immers de keuzestress.
En van keuzestress had Joep geen last. Ook niet door een gebrek aan keuzes.
Hij besloot namelijk het voorbeeld van zijn beide zussen te volgen.
Zijn zwaar beduimelde exemplaar van ‘Knopen in mijn zakdoek’ werd uit de kast getrokken.
Hij bladerde er nog eens wat doorheen en koos een paar verhaaltjes om voor te lezen.
Ergens tussendoor rammelde hij een verslag in elkaar. Om in te leveren bij de boekbespreking. En vroeg op zijn Joeps of ik het wellicht even kon printen.
(Ik kreeg een mailtje: “Ja, ik zou het op zich wel leuk vinden als mijn boekverslag wordt uitgeprint.”)
(NB: Ziet u het vraagteken? Ik niet…)

Ik bemoei me niet met Joep zijn werkstukken, verslagen, presentaties.
Of toch in ieder geval nauwelijks.
Zeg hooguit dat ‘ie misschien moet gaan beginnen.
En dan zegt ‘ie dat ‘ie dat weet.
Op zijn allervriendelijkst.
(*kuch*)
Dus.
Dat doet ‘ie maar mooi zelf.
Als ‘ie me nodig heeft, dan weet hij me te vinden.
Zo bleek maar weer uit zijn mail.
Dus.
Ik printte -oké, ik voegde één keer een b toe aan ‘Krijnerg’-; bleek nieuwsgierig; las en vroeg of ik het op mijn blog mocht zetten.
Omdat ik het wilde bewaren.
Eerlijk is eerlijk. Als een knoop in mijn zakdoek.
Het mocht.
Zo is ‘ie wel.

Dus.
Bij deze.
Joep zijn boekverslag.
Over mijn bundeling van verhaaltjes.

Boek: Knopen in mijn zakdoek

Schrijfster: Yvonn Krijnberg

Flaptekst
Met een onbezorgde jeugd als jongste dochter in een gelukkig, gemiddeld gezin begint een verzameling dierbare herinneringen. Leuke; pijnlijke; maar ook pietluttige moment om te onthouden. En te koesteren. De verzameling wordt al snel groter als ze in 2003 een dochter krijgt en in 2006 een zoon en een dochter krijgt. Als er een eind komt aan de herinneringen waar haar vader in voor komt, wordt de wens geboren om de verzameling vast te leggen.

Samenvatting
Yvonn Krijnberg (Gouda, 1971) is een vrouw die veel herinneringen heeft. Bijvoorbeeld haar vader, die overleden was. En de geboorte van Brecht van Voorst (2003) en van Joep en Madelief van Voorst (2006). Veel herinneringen schreef ze op op haar eigen blog. Uiteindelijk heeft ze daar van een boek gemaakt.

Personages
Yvonn Krijnberg
Dit is het persoon die al deze herinneringen heeft opgeschreven. Zij maakte dit allemaal mee.

Ton Krijnberg
Dit is haar vader. Die was, en is nog steeds trouwens, overleden. Hij gebruikte een zakdoek voor heel veel verschillende dingen en deed er een knoop in om iets niet te vergeten. Daarom is de titel van dit boek ook tot stand gekomen.

Marc van Voorst
Dit is haar man. Hiermee is ze getrouwd. Hierdoor heeft ze ook haar kinderen gekregen:

Brecht van Voorst
Zij is een van de kinderen. Zij werd eerst geboren.

Joep van Voorst
Hij is ook een kind. Hij is de tweelingbroer van degene waar we het straks over hebben.

Madelief van Voorst.
Madelief is ook een kind. Zij is de tweelingzus van degene waar we het net over hadden.

Lyda Krijnberg
Lyda is de moeder van Yvonn. En dus de vrouw van Ton.


Thematiek
Dit boek laat zien hoe het leven was van iemand met een overleden vader en 3 kinderen en veel meer dingen.

Titelverklaring
Haar vader had een zakdoek die hij veel gebruikte en ook om dingen niet te vergeten. Daar voor deed hij een knoop in zijn zakdoek.

Stijl
De stijl van Yvonn Krijnberg is een stijl met soms een paar ingewikkelde woorden erin. En. Punten. Gebruikt ze. Ook veel.

boekbespreking Joep

Advertenties
Standaard
#project50x15

‘Knopen in mijn zakdoek’

Is me dat wat…
#project50x15 bleek een succes.
Veel sneller dan gehoopt vond ik ze.
Vijftig mensen die een verzameling van mijn logjes op echt papier wel zagen zitten.

Wat volgde was een serieuze offerte van de uitgever.
En een opdracht.
Auteursinstructies.
Schrijfwijzer.
Een manuscript.
Digitale drukproef.
Correcties.
En akkoord.

En toen de bel die ging.
Twee pakketjes die voor mij werden afgeleverd.
Twee dozen met 25 boeken.
Voor al die 50 enthousiastelingen die het een kans wilden geven.

Het is echt.
Ik kan Brecht een boek geven.
Ik kan Joep een boek geven.
Ik kan Madelief een boek geven.
Met verhaaltjes waaruit ze hopelijk kunnen opmaken
dat hun bestaan mij niet koud laat.

Ik ben trots.
Ik ben blij.
Ik bedank hen die beloofden het mogelijk te zullen maken.

#project50x15 is afgerond.
#project50x15 is geslaagd.
‘Knopen in mijn zakdoek’ is een feit.

dank je wel!

Standaard
#project50x15

‘Ja’ tegen herinneringen op papier

zakdoek

Dit is een foto van een zakdoek.
Een zakdoek van mijn vader.
De zakdoek die mijn vader bij zich had op het moment dat hij overleed.
Inmiddels acht jaar geleden.

Mijn vader gebruikte die zakdoek.
Zeer intensief.
Niet in de eerste plaats om zijn neus te snuiten.
Maar voor allerhande schoonmaakwerkzaamheden.
Zoals het droog maken van een nat geregend zadel.
Of het wegvegen van gemorste druppels jenever.
En het schoonmaken van zijn handen na het eten van een sappige sinaasappel.

Verder deed de zakdoek dienst als geheugensteuntje.
Een knoop in de zakdoek van mijn vader betekende dat hij iets moest onthouden.
Niet moest vergeten.

Acht jaar geleden ging mijn vader de deur uit.
Het enige wat van hem terug kwam, was een tasje met zijn kleren.
Gedeeltelijk kapotgetrokken.
In de hoop mijn vader op te lappen.
In het tasje ook deze zakdoek.
Heel.
En zonder knoop.
Ten teken dat mijn vader niets meer hoefde te onthouden.

De knoop legde ik er in.
Met de belofte de nog zo jonge Brecht regelmatig te herinneren.
Aan de leuke opa die ze ooit had.
Ik ben mijn belofte na gekomen.
Niet alleen Brecht, maar ook Joep en Madelief
weten van opa Ton.
En dat ‘ie lief was.
En vrolijk.
En dat ‘ie trots is.
Heel erg trots.

Ik besloot nog veel meer herinneringen levend te houden.
Maar had geen zakdoeken genoeg.
Ik schreef ze dus maar op.
Omdat ik ze wilde onthouden.
Niet wil vergeten.

Inmiddels heb ik een flinke verzameling verhaaltjes.
En hoewel ik niet van plan ben te stoppen,
besloot ik een nieuwe verzameling te beginnen.
Of eigenlijk twee.

Ten eerste verzamelde ik moed.
Om vervolgens aan de andere verzameling te beginnen.
De eerste verzameling is af, met de tweede ben ik vandaag begonnen.
Want.
Ik spaar mensen.
Mensen die ‘ja’ zeggen tegen een boek.
Mensen die ‘ja’ zeggen tegen een boek van 15 euro.
Mensen die ‘ja’ zeggen tegen een verzameling van mijn verhaaltjes.
Verhaaltjes die ik onlangs schreef en verhaaltjes van langer geleden.
Bij elkaar.
Op papier. Aan elkaar gebonden. Met een kaft er om.
Mensen die daar ‘ja’ tegen zeggen.  Die spaar ik.
Als ik er minimaal 50 heb, beloon ik ze.
Met dat boek. Voor 15 euro.

Als u bij deze verzameling wilt horen,
schroom vooral niet om het me te laten weten!
Ik zal u regelmatig laten weten uit hoeveel mensen mijn verzameling bestaat.
Mensen die ‘ja’ zeggen.
‘Ja’ tegen een boek van 15 euro.
‘Ja’ tegen een boek met mijn verhaaltjes.
Mensen waarvan ik er minstens 50 nodig heb.

De werktitel voor deze verzameling is ‘#project50x15’.
Onder deze naam zal ik u ook via twitter en facebook van de ontwikkelingen van het project op de hoogte houden.
(Dat de titel van het boek anders zal zijn, kan ik daarentegen bij deze alvast verklappen!)

Standaard