Madelief, Via social media gedeeld

Alle jaren mooi

Lieve Madelief, dit verhaaltje gaat over jou.

Ik heb een madeliefje altijd een dapper bloemetje gevonden.
Zo’n fragiel, dun, vrolijk stemmend bloemetje dat de neiging heeft om te verschijnen op plekken waar het kwetsbaar lijkt; -ook vaak als eenling- in een veld waar ze dan vervolgens dapper stand houdt tegen wind en regen. Als de bui overgedreven is, lijkt ze er weer net zo stoer, dapper en vrolijk bij te staan. Alsof ze niet net al die ellende over zich heeft gehad.
Dat vind ik mooi.
Bewonderenswaardig ook. De elementen trotseren om een beetje te gaan staan shinen alsof iedere dag de jouwe is.
En ik zocht het net nog even op: de wetenschappelijke naam voor een madeliefje betekent ‘alle jaren mooi’.

Ik realiseer me dat we jouw naam goed hebben gekozen.
Overigens zonder al deze gedachten er achter.
Gewoon. Omdat we Madelief, van het boek van Guus Kuijer, zo leuk vonden.
Dapper, sterk, eigenwijs. Een ontwapenend kind.

Ik vind dit wel een mooie dag om weer/nog eens tegen jou te zeggen hoe gruwelijk trots ik op je ben!
Dat ben ik natuurlijk iedere dag, maar vandaag wil ik het daar gewoon ongegeneerd over hebben. Want jij maakte vandaag een keuze; een belangrijke keuze.
En dat deed je goed.
Heel goed.
Nou kies je natuurlijk wel vaker. Ik bedoel: de keuze tussen hagelslag of vlokken op je brood is ook niet eenvoudig. En de keuze voor eerst een paaseitje in de smaak caramel-zeezout of toch eerst een pure, moet je ook niet onderschatten. Laat staan de keuze tussen jouw rode shirt of het gestreepte shirt dat van Brecht is geweest om op je spijkerbroek te dragen! Om maar wat te noemen.
Maar de keuze van vandaag vind ik toch van een andere categorie.

Vandaag koos jij definitief voor de school waar jij volgend jaar naar toe zal gaan.
Dat is een andere geworden dan de school die al een paar jaar zo voor de hand leek te liggen. En waar je zo blij van leek te worden.
En nee, ik ben vandaag niet extra trots op je omdat je daarmee een mavo/havo brugklas hebt verkozen boven een vmbo omdat dat ‘hoger’ zou zijn. We hebben juist regelmatig besproken dat je over vier jaar van beide scholen met een gelijkwaardig ‘papiertje’ zou kunnen thuiskomen om precies dezelfde deuren open te kunnen gooien. Niks te ‘hoger’!

De gekozen school of het gekozen onderwijs heeft niets met mijn trots te maken.
Niets. Absoluut niets.
Ik ben zo trots omdat je een kans herkende toen die je werd geboden.
Een kans op een keuze.
Die kans benutte.
En vervolgens goed over die keuze nadacht.
Je zocht informatie.
Je dacht na.
Je peilde de meningen.
Legde je oor te luister.
(Ja, zo heet dat!)
En durft risico te nemen.
Jij maakte die keuze.
Jij.
Heel doordacht.
Je hart gevolgd.

Je worstelde jarenlang met wat je zou moeten kunnen.
Je liep jarenlang aan tegen wat je zou moeten weten.
Je accepteerde jaren geleden al wat je zou moeten willen.
En toen.
Toen kreeg je een zorgvuldig uitgevoerd zetje.
En besloot te durven.
Het lef te tonen om toe te geven dat je eigenlijk iets anders wilde.
En -omdat die kans er nu opeens was- die kans te grijpen.
Je bewust van het risico.
Van wat je je op de hals haalt.
Van dat het niet lukt.
Maar ook van wat je ziet als je je ogen dicht doet.
Dit dus.
Je verkoos proberen boven nooit het resultaat zullen weten.
Je koos voor jezelf.
Ik was er bij toen je het zetje kreeg.
(En ik onderdruk vooralsnog keurig de neiging om de bewuste zetgever een potje te pletter te knuffelen….)
En ik zag dat je instinctief meteen gekozen had.
Om vervolgens te gaan twijfelen. Misschien omdat je er zelf van schrok.
Gebeurt dit echt?
Kan ik dit echt??
Word ik hier nou echt zo blij van?

Lieve Madelief,
Ik ben trots op jou.
Heel erg trots op jou.
Je hebt even gas gegeven en bent zò gegroeid.
Lief, dapper, stoer als altijd.
Wijzer dan ooit.
Je weet wat je wil.
Je weet wat je doet.
Je hoeft helemaal niets, niets, niets te bewijzen!
(Ik herhaal: helemaal niets, niets, niets!)
Ik weet toch wel dat je het kan.
En ik weet ook dat het je lukt.
Hoe dan ook.
Linksom. Rechtsom. Rechtstreeks. Via een omweg.
Dat je de elementen weet te trotseren; en passant een ander bij de hand neemt en er vervolgens gewoon weer dapper staat.
Te shinen.
Alsof het heel normaal is.

Ja, Madelief, voor jou is dat heel normaal.
Voor mij niet.
Voor mij is dat reden om apetrots op je te zijn!

IMG-20190219-WA0002.jpg
(Foto gemaakt door je zus; ook zo trots.)

Advertenties
Standaard
Joep, Madelief, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Precies goed

Ze fietsen voor me.
Het dagelijkse ritje naar school.
Ze hebben mij natuurlijk allang niet meer nodig.
Maar ik moet er ook even zijn.
Madelief torent hoog boven haar broer uit.
Joep trapt zich naar naast zijn soepel fietsende zus.
Ze zeggen niet zo veel tegen elkaar.
Maar dat ben ik na bijna twaalf jaar wel gewend.
Regelmatig komt er best veel geluid uit die twee.
(Nooit door ruzie. Altijd vanwege lol.)
Maar.
Zo lagen ze ook al in de box.
Af en toe een ‘huh’ (Joep) of een kraaiend gilletje (Madelief).
Vaak een hartverscheurende huilbui (Madelief) en soms een brommerig gehum (Joep).
Grote zus kletste in ‘r eentje tien keer zo veel als zij twee samen.
Minstens.
Maar Joep wist dat zijn tijd nog komen zou.
En Madelief kon simpelweg de woorden nog niet vinden.

Joep mocht een nieuwe fiets van oma.
Haar middelbare school-cadeau. Voor hem.
Joep was zeer tevreden.
Maar heeft de fiets vooralsnog gemeden.
Hij kent zichzelf.
Is niet zo zeker op die nieuwe fiets.
En vindt dat veel te gevaarlijk in druk naar-school-verkeer.
Ik geef hem gelijk.
Prijs hem om zijn inzicht en zelfkennis.
Hij is er van overtuigd dat het wel goed komt.
In de vakantie gaat ‘ie oefenen én groeien.
Ik ga hem helpen met dat eerste.
En dat tweede vooral mentaal.
Je zou het misschien niet denken.
Maar dat heeft ‘ie soms hard nodig.
Even handje vast en samen stappen.
En dan voelen hoe je dit ook gewoon zelf kan.
Waar de theorie in grote porties tegelijk komt binnen waaien.
Om te blijven zitten op plekken waar hij het razendsnel vandaan kan toveren,
daar is de praktijk vaak veel lastiger onder de knie te krijgen.
Tot je er voor gaat.
Angst opzij omdat iedereen het toch zeker doet.
Of omdat het ooit toch moet.
Op het moment dat je stopt met bedenken en beredeneren.
Hoe ingewikkeld ook.
Dan verbaas je soms jezelf.
Dus ook ik weet: dat komt goed.

Madelief mocht ook een nieuwe fiets van oma.
Haar middelbare school-cadeau. Voor haar.
Een jaar te vroeg.
Maar absoluut niet minder nodig.
Madelief deed een dansje van plezier.
En toen nog een stuk of vier.
Kon nauwelijks wachten om naar huis te fietsen.
Ik geef haar groot gelijk.
Prijs haar om haar moed en enthousiasme.
Niks lezen, leren, beredeneren of iets met getallen.
Gewoon doen.
Ze straalt.
Ze doet niet onder voor een ander.
Voelt zich niet ‘anders’ of ‘raar’.
Want je zou het soms niet denken.
Maar daar heeft ze soms echt last van.
Tot ze zuiver op gevoel mag.
Minderwaardigheid opzij omdat jij zeker bent van je zaak.
Of omdat het ooit toch moet.
Op het moment dat je stopt met onzeker zijn.
Dan verras je soms vriend en vijand.
Dus weet: met jou komt het helemaal goed.

Ik mijmer wat
Er gaat wat tijd voorbij
We moeten naar bij de ortho
En jullie fietsen voor mij

Ik mijmer wat
Er gaat wat tijd voorbij
Orthodontist heeft gesproken
Een blok, een beugel en twee keer slotjes overal.
En jullie fietsen voor mij

Ik mijmer vaak
Er is al twaalf jaar voorbij
Jullie groeien echt als kool.
Niet eens zozeer fysiek.
Ik ben zo gruwelijk trots.
Want ik zie lief.
Aardig.
Mooi.
Rustig.
Ook heus wel eens druk.
Puur.
Authentiek.
Vol humor.
Tikje onhandig af en toe.
Ik zie ook onafscheidelijk.
Hoe dan ook.
Vrienden voor het leven.
Ik zie sociaal.
Ik zie analytisch.
Het is maar net naar welke kant ik kijk.
Ik zie twee fantastische mensenkinderen.
En vandaag.
Zie ik twee keer twaalf.

Straks.
Over nog wat weken.
Als we terug zijn van vakantie.
Krijgen ze allebei een beugel.
En, heus, ik snap inmiddels dat het moet.
Maar ik vind het eigenlijk nog steeds een stomme actie.
Ik vind ze namelijk allebei
Precies goed

fotoo voor madelief 1

Standaard
Madelief, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Mief! Je bent elf!!

Lieve Mief,

Tjonge! Het is vandaag jouw elfde verjaardag.
Vandaag is het alweer elf jaar geleden dat wat artsen en verplegend personeel jou op de wereld hebben gezet. Ik lag er bij en keek er niet eens naar.
Daar was geen tijd meer voor.
Sindsdien lijkt de tijd voorbij gevlogen!
Terugkijkend vlieg ik van de ene herinnering naar de andere.
En je kent me; ik kijk graag op die herinneringen terug.
Die maken me trots.
Die vertederen me.
Die brengen spontaan een lach op mijn gezicht.
(En ik geef toe: ik zie ook heel veel dingen voor me die jij per ongeluk niet expres zo maar opeens plotseling zonder na te denken achteloos kapot wist te friemelen. En dan zei je ‘Oepsie!’, lachte je stralendste lach en alles leek weer heel…)
Maar ik kan niet eens beschrijven met hoeveel plezier ik terug kijk op de afgelopen elf jaren.
Elf!
Schat, wat word je groot!

Even graag zie ik wie je nu bent.
Met al je liefde.
Met al je onnodige onzekerheden.
Met je bijzondere vriendschap met Joep.
En niet in het minst je enorme berg talent om mens te zijn. Een leuk mens. Een fijn mens. Een precies-goed-mens.
Waar ik waarschijnlijk mijn leven lang twijfel aan wie ik nou eigenlijk helemaal ben ten opzichte van alle andere mensen op de wereld, sta jij op je elfde al je vrouwtje te staan. En straalt dat ook uit. Dat je er komt. Hoe dan ook. En goed ook.
En ik geloof je.
Nee, ik ben overtuigd!
Nu ben je nog onzeker door alles wat niet gaat zoals het bij de meeste anderen gaat; door dingen die soms zoveel moeite kosten.
Maar de dag dat jij niet meer twijfelt aan wat je wel kunt, én hoeveel dat waard is, komt snel dichterbij.
Dat je weet dat schrijven en alles met getallen verdomd moeilijk is maar dat er zo vreselijk veel meer is dan dat.
En dat jij die dingen nou juist allemaal doet zonder je hand er voor om te draaien. Nu al.
En dat vind ik zo knap van jou; daar kijk ik zo graag naar.
Je bent wie je bent .
Jij bent in staat gebleken de wereld mooier te kleuren alleen al door er te zijn.
Schijnbaar onvermoeibaar.
Ondanks al je twijfel en je zorgen. Over jou.
En als je je twijfel wel eens los laat –want je bent zo’n lekkere dame met pit!- dan kom je met briljante ideeën en slimme opmerkingen, doorgaans een beetje grappend.
En stralend.
Dan zit er niks anders op dan nog meer van je te genieten.
Van je puurheid.
Van je unieke jij.

Ik kan alleen maar hopen dat je dat nog veel vaker gaat doen.
En dat ik naast je mag blijven lopen.
Dat ik je bij kan blijven benen.  Want dat vraag ik me af.
Ondertussen blijf ik nieuwsgierig naar wat er nog meer komen gaat.
Of je daadwerkelijk zult weten wat je waard bent.
Of je daadwerkelijk weet wat het waard is wat jij kunt.
Of je niet alleen zult doen en zeggen wat sociaal wenselijk is.
Dat je soms om hulp vraagt en weet dat je het minstens zo vaak zelf geeft.
Dat je ook voor jezelf oprecht blij zult kunnen zijn.
Vaak en vaker.
Zodat je altijd jij zult kunnen zijn.
Want jij bent jij en van jou is er maar één.

Voorlopig ben je elf.  Alweer elf.
Dat kleine dunne meisje dat in de box zichtbaar nog niet lekker in ‘r velletje zat, staat aan de vroege vooravond van puberteit, beslissingen en veranderingen. Enerzijds nog jong en speels; anderzijds steeds meer vastberaden op pad naar het leven dat jou past als een jas.

Lieve Madelief, ik ben zo waanzinnig trots dat uitgerekend ik jouw moeder ben.
Het aantal dingen waar je mij bij nodig hebt, neemt in rap tempo af, maar er is één ding waarvan ik het nodig vind om het je eindeloos te vertellen.
Opdat je nooit twijfelt, laat staan vergeet:
Dat ik eindeloos van je hou.
Gewoon. Van jou.
Om jou.

Gefeliciteerd, liefste jongste dochter / Allerliefste Mief!
Je allergrootste fan – Mamma

miefinlijstje11

 

 

Standaard
#fotovandedag, Bla Bla Bla, Madelief, Via social media gedeeld

De eh…. iets van de dag – dinsdag 19 juli 2016

Madelief komt met Marc en een tas met snelle boodschappen terug van de dichtbijgelegen Coop. Verlekkerd laat ze de aankoop zien waar zij zich verantwoordelijk voor voelt: een zakje met ‘Amsterdamse korstjes’; een anijsige taai-taai-achtige. (Hopend dat ik noch de makers van de korstjes noch de Amsterdammers te kort doe met deze omschrijving; ik bedoel het goed!) Ik realiseer me dat ik, kwart over drie in de middag, na een licht ontbijt om een uur of negen, niks meer gegeten heb en krijg ook spontaan trek.

Even later staat Madelief opnieuw naast mijn plekje in de zon in de tuin van ons vakantiehuisje. Ze geeft me een Amsterdams korstje, neemt er zelf ook één en voegt er enigszins zorgelijk aan toe: “Het nadeel van deze dingen is dat je er na eentje gelijk nog eentje wil.” Ik beaam lachend deze wijsheid. Waarop Madelief me -met grote grijns- geruststelt:

“Maar Brecht zei dat ze niet hoefde omdat ze deze dingen niet lekker vindt. … Dus dat is goed nieuws!!”  

Standaard
Joep, Madelief, Via social media gedeeld, Yvonn

tien + tien = tien!

Meisje Madelief.
Ik weet nog dat je zo klein was,
zo iel en zo broos.
Je huilde lange dagen.
En keek zo grappig boos.
Nu opeens ‘Hup!’ ben je tiener.
Je maakte me vrolijk.
Je maakte me blij.
Genieten van het kleinste moment.
Dat leerde je mij.

Jochie Joep.
Ik weet nog dat je geboren werd,
stevig en sterk.
Je leek tevreden en rustig
maar wilde graag het echte werk.
Nu opeens ‘Hop!’ ben je tiener.
Je maakte me week.
Je maakte me vrij.
Vertrouwen in jezelf.
Dat leerde je mij.

Ik heb zò genoten.
Tien jaren lang.
Van jou,
lief klein meisje
En van jou,
fijne vent.
Ik vond het een eer.
En zo fijn.
Nu al tien jaar.
Jullie moeder te zijn.

Ik kijk trots.
En met liefde terug.
Ik heb werkelijk genoten.
Van tien prachtige jaren.
Ze gingen zo ontzettend vlug.

Ik hoop op nog zoveel jaren meer.
Jij.
En jij.
Jullie allebei.
Soms samen.
Soms apart.
Soms met mij.
Soms georganiseerd.
Soms in de chaos.
Dan leren we nog meer.
Nog tientallen jaren.
Genieten er op los.

Dus vandaag zullen we zingen
Van ‘Hiep hiep hoera!’
En nòg een coupletje.
Volledig in de gloria.
Want vandaag ben je jarig.
En vandaag vier jij feest.
Kan ik niet vertellen.
Wat ik zonder jullie was geweest.

oranjeblauw

Standaard
#fotovandedag, Joep, Madelief, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Foto van eergisteren en vandaag – 17 & 19 mei 2016

Dinsdag bespraken we in Den Haag het rapport met allemaal moeilijke maar lieve woorden dat over Madelief was geschreven. Madelief die het onderzoek best een beetje ingewikkeld maakte omdat ze zo goed weet wat sociaal wenselijk is.
Een verklaring omtrent dyslexie en dysorthografie (=spellingstoornis) en in het gesprek een verklaring waarom er nèt geen verklaring is voor dyscalculie.
Zwart op wit een gemiddelde intelligentie.
En dat het een topwijf is.
Je hoeft er niet eens voor tussen de regels door te kunnen lezen om dat te zien staan.

Vandaag kreeg Joep het certificaat dat hoorde bij zijn deelname aan de kangoeroe-wedstrijd. Deelname is niet klassikaal en wel vrijwillig. Joep deed voor de tweede keer mee. En vond het weer enig. Best moeilijk, maar enig.
Voor taal zou hij ook best aan zo’n soort wedstrijd mee willen doen.
Joep die niet -zoals een flinke lijst deelnemers uit groep 6- de maximale score haalt of daar vlak onder. Maar die het vooral zo leuk vond om moeilijke sommen te maken.
Joep die dit jaar voor het eerst met gemak een rijtje namen van vriendjes voor een verjaardagsfeestje kan noemen.

Bijna negen maanden zij aan zij in mijn buik.
Bijna tien jaar de beste vrienden voor het leven.
Al tien-en-een-half jaar vind ik ze zò bijzonder.
Zo geweldig.
Zo fantastisch.
Zij.
Hij.
Samen.
Als duo.
Allebei apart.
Hij.
Zij.
Allebei.
Niks meer aan doen.

kangoeroemerkelbach

 

 

Standaard
#fotovandedag, Joep, Madelief, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Moment van moederschap – moederdag 2016

Ik heb geen foto van de dag.
Maar een veel waardevollere herinnering.
Aan moederschap. Ouderschap. Liefde.
Zo eentje die me week maakt.

Ik kreeg ontbijt op bed.
En cadeaus.
Het door mij gedicteerde reservecadeau.
Omdat het door mij gedicteerde eerste cadeau niet werd verkocht waar het een week lang werd verwacht wel te zijn.
En blikjes met complimenten.
Zelf gemaakt.
Zelf geschreven.
Bedacht door mijn eigen kleine Madelief.
En door mijn grote, lieve Brecht tot zo’n goed idee bestempeld dat ze aan ‘r zusje én aan mij vroeg of zij iets soortgelijks zou maken.
Joep had geholpen aan de versie van Madelief. Hij wilde wel iets maken en hij had ook iets verzonnen maar zich toen bedacht dat dat helemaal niet kon en toen maar geholpen met het cadeau van Madelief.
Of ik dat erg vond.
Niet in het minst.
Maar Joep was stilletjes.
Bij de cadeau-uitreiking.
En bij het ontbijt. Dat ik uiteindelijk gewoon lekker en gezellig bij hen aan tafel op at.

Na het ontbijt doet ieder zijn ding.
Ik iets met was.
Marc iets met afwas.
De kinderen iets boven.
Na een tijdje vraagt Madelief of ik naar de woonkamer wil komen. Zij en Joep willen iets vertellen.
Aan Marc vragen ze hetzelfde.

Twee serieuze, angstige koppies.
Ik kan niet ontkennen dat ik me zorgen maak.
Joep drentelt wat.
Madelief lijkt het woord te willen nemen.
En doet dat ook.

Ze klinkt vastberaden. Ze weet dat het goed is wat ze doet.
“Laat mij maar.”
Moet ze tegen Joep gezegd hebben.
En hij laat haar.
En terecht.

Madelief vertelt.
Van een angstaanjagende droom die Joep heeft gehad. Van de angst waar hij nu nog last van heeft.
Van de geruststellende maatregel die ze heeft genomen.
De maatregel waar Joep zichtbaar blij mee is.
Joep die mijn uitnodiging om bij me te komen zitten graag accepteert; gespannen blijft.
En dat ze vonden dat ze het ons moesten vertellen.

Boven had Madelief gezien dat Joep ergens bang voor was.
Ze had hem er naar gevraagd.
Hij had het uitgelegd.
Zij stelde hem gerust.
Zij stelde voor het aan ons te vertellen.
Hij gaf haar gelijk.

Ik heb Joep getroost.
Wat Madelief eigenlijk al had gedaan. Door daadkrachtig en liefdevol te handelen.
Ik heb Madelief geprezen.
Wat Joep eigenlijk al had gedaan.
Door haar hulp te accepteren.

De kleine nerd met al zijn woordgrappen, algemene kennis, onzinnige weetjes en wiskundeknobbel zat met zijn handen in het haar.
De kleine lieverd die zoveel moeite heeft met spelling, de makkelijkste sommen, klokkijken en in mindere mate met lezen wist feilloos hoe ze wat moest doen.

Zij pakte zijn hand.
Hij liet zich helpen.
En wij zijn zo trots.

Het is moederdag.
En ik ben moeder.
Van een prachtig stel.
Geen foto.
Slechts de ervaring.
En de herinnering.
Die me week maakt.
Die m’n week maakt.
En nog veel langer.

Standaard