De wereld volgens Joep, Joep, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Genieten

Ik heb ze beloofd dat het een traditie zou zijn: als je van de basisschool af gaat mag je op citytrip met een ouder naar keuze naar een stad die te betreinen is binnen het tijdsbestek van drie dagen.
Brecht koos twee jaar geleden voor Parijs. En voor mij.
En nu ik met Joep in Londen ben, is het pas officieel een traditie.
Voor Madelief is het lastig. Parijs klonk fantastisch, maar na afloop van Joep zijn basisschoolverlaterstrip, lijkt Londen ook geweldig. En dan is daar nog de kwestie van de keuze voor de ouder. Ze vindt het sneu voor haar vader als hij niet één keer mag maar geeft ook eerlijk toe bang te zijn de weg kwijt te raken als ze met hem gaat…
Mijn advies om vooral haar hart te volgen, slaat natuurlijk nergens op; dat wijst nou juist twee kanten op…
Gelukkig heeft ze nog een paar maanden.

Maar goed, Londen dus.
Zodra we St. Pancras International uitlopen is het raak: Joep ziet -in overvloed- de rode dubbeldekkers en het links rijdende verkeer wat voor hem de reden was om voor Londen te kiezen!

Ons appartement is fijn; the London Eye; Tower of London; Towerbridge; Covent Garden; Leicester Square; M&M store; Piccadilly Circus; platform 9 3/4; de massa toeristen bij de wisseling van de wacht bij Buckingham Palace; Westminster Abbey; Harrod’s; het Olympisch stadion dat nu in gebruik is door West Ham United; Big Ben in de steigers met the Houses of Parliament; Trafalgar Square; St. Paul’s en Millennium Bridge. We strepen ze allemaal van ons lijstje binnen drie dagen. En niet te vergeten -mind the gap- de ‘tube’.
Net als de metro in Parijs Brecht eerst beangstigde om haar vervolgens met speels gemak in de vele doorgangen te laten lopen, zo is de Londense metro in eerste instantie overweldigend voor Joep. Alle geluiden; alle hordes londenaren; alle warmtegolven op perrons of in de metro zelf zijn benauwend. Maar al aan het eind van de eerste dag gaat Joep makkelijk mee in de stroom die hem zo eenvoudig bij alle bezienswaardigheden brengt. Al snel durft hij een paar meter bij me vandaan te gaan staan of zitten en pas op het allerlaatste moment op te staan als we bij ‘onze’ halte zijn. Als zijn waterflesje met de ideale hoeveelheid water gevuld is, bottleflipt hij op een vol perron met een grijns op zijn gezicht om het verwachte mislukken.
Er stond nog meer op mijn lijstje. Maar besloot keuzes te maken.
En Joep vond alles goed.
Joep zegt niet om de haverklap hoe leuk of mooi of wat-dan-ook hij Londen vindt, maar als hij klapt voor straatartiesten; enthousiast het origineel van musicalliedjes herkent; voor de artiesten op straat gaat zitten en ze geld gaat geven, weet ik dat Joep geniet. Als ik de schaarse dingen die ik weet aan Joep vertel, voeg ik er bijna verontschuldigend aan toe dat ik het (wel) mooi vind. Hij kijkt me niet begrijpend aan en zegt dat hij het ook mooi vindt. Ik geloof hem.

Als we ’s avonds moe naar ons appartement gaan, hebben we grootse lol.
Met je moeder in een tweepersoonsbed is hilarisch, uiteraard.
En gelukkig is er Wi-Fi en kan Joep mij muziek laten horen die hij leuk vindt.
Met de nadruk op hij.

Op de tweede avond kijkt Joep wat YouTube, probeert zijn zus via Whatsappen te ‘pranken’ en smult er van als dat lijkt te lukken. Zelf lees ik even een boek.
Tot Joep opeens een uitspraak doet die me tot tranen weet te roeren.
Een typische Joep-uitspraak.
Denk ik.
Vooral omdat hij hem langs neus en lippen weg maakt.

Een uitspraak die zoveel zegt.
Hoe hij zich jarenlang heeft gevoeld en het leven heeft beleefd; hoe gigantisch veel hij -ondanks de platte tekst van de uitspraak- van zijn zusje houdt en hoe lekker hij nu -12 jaar oud- in zijn vel zit.

Uit het niets, op een tweepersoonsbed in Londen, kijkend naar het schermpje van zijn telefoon en tussen twee oreo’s door:
“Mam, als ik nu zou moeten kiezen wie van ons tweeën -Madelief of ik- dood zou moeten gaan, gewoon omdat je op dat moment MOET kiezen, zou ik toch ‘Madelief’ zeggen…. ik vind het leven eigenlijk te leuk.”

Van lezen kwam niks meer.
Ik was doodop.
Maar het duurde even voor ik sliep.

Advertenties
Standaard
Joep, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

De tafel van Joep

Joep stampvoette
Joep brulde
Joep krijste
Joep huilde dikke tranen
Toen we hem achterlieten op de peuterspeelzaal
Joep was er nog niet aan toe
Zo sprak de ervaren peuterleidster
Over een half jaar gewoon nog eens proberen
En ik zei – snoeihard als ik ben-…
Dat we dat dus juist niet gingen doen.
Madelief vond het wél leuk op de peuterspeelzaal
Zij zou dus blijven
En Joep zou een half jaar lang twee ochtenden per week
Alleen zijn met zijn vader
Als God in Frankrijk.
Een half jaar later zou Joep ruim drie zijn
En nog minder van zins zijn
Om ‘Frankrijk’ op te geven voor de hel die peuterspeelzaal heet

Het was de stagiaire die voor Joep een tafeltje neer zette bij de deur
Waar hij zo hartverscheurend tegenaan stond te huilen.
En een leeg vel
En verf
Ze draaide het tafeltje om
Trok het wat dichter bij de groep
Nam Joep mee naar buiten
En zag dat Joep na een paar maanden aan de grote tafel zat.
Bij de groep
Waar Madelief zich allang als een vis in het water voelde

Na de peuterspeelzaal volgde uiteraard de kleuterklas.
Weer zo’n grote tafel
Weer met al die andere kinderen
Maar Joep huilde niet
Hij wist inmiddels hoe het werkte
Hoe hij zich daarbinnen moest redden
Maar kwam vaak in de verleiding om net te doen
Alsof zijn tafeltje weer bij de deur stond.
Zijn wereld tot dat tafeltje te verkleinen
Kleuterjuf sprak zijn lerend vermogen aan
Liet hem zien dat er veel te zien en te horen is in de wereld buiten het tafeltje
En dat je daar creatief mee om kunt gaan
Leuke dingen mee kunt doen

Een paar jaar ontbrak het Joep aan inspiratie
Om creatief te denken
Theorie die hij al ergens had opgehaald
Maakte school maar stom
“Alles wat ik op school leer, staat ook in de computer.”
Was Joep zijn uitleg bij deze mening.
Gelukkig en zeer toevallig kwam Joep vervolgens
In de middenbouw
Een aantal jaren na elkaar
In “De leukste klas waar je in kunt zitten.”
Waardoor school draaglijk werd.
Zo draaglijk dat Joep baalde toen hij na een dag ziek te zijn geweest
Nog een dag moest uitzieken.
Van zijn vader.
Bij zijn vader.
Als God in Frankrijk met autopech. Zoiets.
Als een kind dat in de hoek moet staan.
Met een tafeltje bij de deur.
Ver weg van waar het gebeurt.

Nu
Twee bovenbouwjaren later
Weet Joep heel goed dat zijn plek in welke groep dan ook
Niet het tafeltje bij de deur is
Daar mis je de krenten in de pap
Kun je niet goed naar de ander kijken
Want al zeg je niet van ze te leren
Zonder ze kun je ook minder goed filosoferen
Komt je humor nergens aan.

Joep is klaar voor de wereld die straks zo ongekend veel groter wordt.
Lange tijd vond hij het moeilijk te besluiten waar hij zijn tafeltje zou zetten
Niet alle argumenten wezen op deze plek
En gevoel bleek soms best lastig om te lezen

Joep verlaat de basisschool
Als een rustige, lieve jongen
Hij brult niet
Hij krijst niet
Hij stampvoet niet
(Behalve wanneer zijn computer niet doet wat hij zegt… )
Maar Joep huilde al een paar keer dikke tranen
Hij laat veel achter.
Een laatje, een tafelgroep; een klas; een team; een gebouw; een ritme.
Kringen, projecten; leuk én stom, juffen, meesters, vieringen, rekenen, taal en wat al niet meer
Alles wat inmiddels zo vertrouwd en dierbaar was
Maar niet meer op zijn tafel past
En boven alles
Madelief
Heus wel wetend dat zij er eigenlijk altijd is
Haar eigen tafeltje heeft
En dat die altijd naast de zijne staat.

 

joepkleuter

Lieve Joep,
fijne vent
Waar je tafeltje ook staat
Ik ben zò trots op jou
De weg die jij nu al hebt afgelegd
Met lef
En soms met tegenzin.
Maar altijd
Trouw
Aan jou.

Voor nu een hele fijne vakantie
En voor daarna een hele fijne, hele grote tafel
Vlak bij fijne mensen
En gewoon nog altijd
Vlak bij Madelief
En ook heel heel heel graag
Vlak bij mij!

Standaard
Joep, Madelief, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Precies goed

Ze fietsen voor me.
Het dagelijkse ritje naar school.
Ze hebben mij natuurlijk allang niet meer nodig.
Maar ik moet er ook even zijn.
Madelief torent hoog boven haar broer uit.
Joep trapt zich naar naast zijn soepel fietsende zus.
Ze zeggen niet zo veel tegen elkaar.
Maar dat ben ik na bijna twaalf jaar wel gewend.
Regelmatig komt er best veel geluid uit die twee.
(Nooit door ruzie. Altijd vanwege lol.)
Maar.
Zo lagen ze ook al in de box.
Af en toe een ‘huh’ (Joep) of een kraaiend gilletje (Madelief).
Vaak een hartverscheurende huilbui (Madelief) en soms een brommerig gehum (Joep).
Grote zus kletste in ‘r eentje tien keer zo veel als zij twee samen.
Minstens.
Maar Joep wist dat zijn tijd nog komen zou.
En Madelief kon simpelweg de woorden nog niet vinden.

Joep mocht een nieuwe fiets van oma.
Haar middelbare school-cadeau. Voor hem.
Joep was zeer tevreden.
Maar heeft de fiets vooralsnog gemeden.
Hij kent zichzelf.
Is niet zo zeker op die nieuwe fiets.
En vindt dat veel te gevaarlijk in druk naar-school-verkeer.
Ik geef hem gelijk.
Prijs hem om zijn inzicht en zelfkennis.
Hij is er van overtuigd dat het wel goed komt.
In de vakantie gaat ‘ie oefenen én groeien.
Ik ga hem helpen met dat eerste.
En dat tweede vooral mentaal.
Je zou het misschien niet denken.
Maar dat heeft ‘ie soms hard nodig.
Even handje vast en samen stappen.
En dan voelen hoe je dit ook gewoon zelf kan.
Waar de theorie in grote porties tegelijk komt binnen waaien.
Om te blijven zitten op plekken waar hij het razendsnel vandaan kan toveren,
daar is de praktijk vaak veel lastiger onder de knie te krijgen.
Tot je er voor gaat.
Angst opzij omdat iedereen het toch zeker doet.
Of omdat het ooit toch moet.
Op het moment dat je stopt met bedenken en beredeneren.
Hoe ingewikkeld ook.
Dan verbaas je soms jezelf.
Dus ook ik weet: dat komt goed.

Madelief mocht ook een nieuwe fiets van oma.
Haar middelbare school-cadeau. Voor haar.
Een jaar te vroeg.
Maar absoluut niet minder nodig.
Madelief deed een dansje van plezier.
En toen nog een stuk of vier.
Kon nauwelijks wachten om naar huis te fietsen.
Ik geef haar groot gelijk.
Prijs haar om haar moed en enthousiasme.
Niks lezen, leren, beredeneren of iets met getallen.
Gewoon doen.
Ze straalt.
Ze doet niet onder voor een ander.
Voelt zich niet ‘anders’ of ‘raar’.
Want je zou het soms niet denken.
Maar daar heeft ze soms echt last van.
Tot ze zuiver op gevoel mag.
Minderwaardigheid opzij omdat jij zeker bent van je zaak.
Of omdat het ooit toch moet.
Op het moment dat je stopt met onzeker zijn.
Dan verras je soms vriend en vijand.
Dus weet: met jou komt het helemaal goed.

Ik mijmer wat
Er gaat wat tijd voorbij
We moeten naar bij de ortho
En jullie fietsen voor mij

Ik mijmer wat
Er gaat wat tijd voorbij
Orthodontist heeft gesproken
Een blok, een beugel en twee keer slotjes overal.
En jullie fietsen voor mij

Ik mijmer vaak
Er is al twaalf jaar voorbij
Jullie groeien echt als kool.
Niet eens zozeer fysiek.
Ik ben zo gruwelijk trots.
Want ik zie lief.
Aardig.
Mooi.
Rustig.
Ook heus wel eens druk.
Puur.
Authentiek.
Vol humor.
Tikje onhandig af en toe.
Ik zie ook onafscheidelijk.
Hoe dan ook.
Vrienden voor het leven.
Ik zie sociaal.
Ik zie analytisch.
Het is maar net naar welke kant ik kijk.
Ik zie twee fantastische mensenkinderen.
En vandaag.
Zie ik twee keer twaalf.

Straks.
Over nog wat weken.
Als we terug zijn van vakantie.
Krijgen ze allebei een beugel.
En, heus, ik snap inmiddels dat het moet.
Maar ik vind het eigenlijk nog steeds een stomme actie.
Ik vind ze namelijk allebei
Precies goed

fotoo voor madelief 1

Standaard
Bla Bla Bla, De wereld volgens Joep, Joep, Via social media gedeeld

Voetbalsjop

Vandaag in de gezinsapp:

Joep: 

In de zomer waren er al vele geruchten dat ik, Joep van Voorst voor Feyenoord zou tekenen.

Maar toen liet Messi zien dat hij graag wou dat ik naar Barca ging in El Clasico.
Maar vandaag is het zover. Ik heb mijn keuze gemaakt om voor Feyenoord te tekenen, niet voor Barça.

En de KNVB en ik hebben gesprekken gehad waaruit bleek dat ik een vaste speler zou worden in de selectie van het Nederlands elftal!

Feyenoord is op dit moment op trainingskamp in Spanje voor een paar dagen, ik ben meegenomen!

– Einde berichtenuitwisseling –

Standaard
Joep, Via social media gedeeld

Goudengriffelmateriaal

Het griezelverhaal… van Joep!

En ze dacht: Missie geslaagd!

Er was een jongen van elf genaamd Joep. In zijn slaap kunnen nachtmerries zomaar werkelijkheid worden. Hij slaapt liever altijd met een lichtje aan. Hij heeft 1 vader, 1 moeder, 1 zus en 1 tweelingzusje. Zij ouders werkte trouwens PostNL en NS. Ik krijg geen geld van de bedrijven, dus staat er een streep doorheen.

Het was December, de dagen werden donker. Donker was een van de angsten van Joep. De herfst vindt Joep vervelend. Met die enge spinnen die er dan altijd zijn. Joep was ook bang voor killerclowns. Dat killerclowns zo vaak in het nieuws stonden trok Joep niet echt aan.

Maar op een dag zouden de vader, moeder en zusje van Joep weg gaan. Hij keek die avond samen met zijn zus TV. En hij zag meerdere keren die avond 2 ogen in het donker, buiten. Die ogen keken steeds naar binnen. Joep voelde zich niet goed. Hij kreeg een beetje last van buikpijn. Hij dacht: Komt wel goed. Later zag hij onder een kast allemaal oranje lintjes door elkaar liggen. Vreemd. Joep had dat nog nooit eerder gezien. De buikpijn werd minder, maar het ging niet over. Hij zei het tegen zijn zus. De zus zei: ‘’Mhhhh… Misschien ligt er nog wel wat in de kelder. Joep ging naar de kelder. In de kelder zocht hij, mag zag niks wat hem kon helpen. Hij wou weer terug naar de woonkamer gaan, maar hij kreeg de deur niet open. Zat hij op slot? Toen bleef het stil. En toen hoorde Joep stemmen in de woonkamer. Zou er iemand hebben in gebroken en zou zijn zus ook zijn opgesloten? Hij bleef maar bij de deur staan. En later probeerde hij weer om de deur te openen. Dit keer ging hij open. En daar op de bank zat zij zus. Alle chips waren opgegeten. Joep zei: ‘’Ik was opgesloten!’’ De zus zei daarop: ‘’Ja, en daardoor heb ik alle chips opgegeten! Joep vond het toch een beetje raar. Ik hoorde toch echt stemmen dacht hij. En hij zag die oranje lintje onder de kast anders liggen.

Later ging Joep naar bed. Hij probeerde te treuzelen. In zijn bed was hij banger dat er iets zou gebeuren en daar kon hij niet wegrennen. Hij ging nog onder zijn bed kijken. Daar was gelukkig geen monster. Hij is er altijd bang voor dat er iets onder zijn bed ligt.

Joep kon in zijn bed niet in slapen vallen. De gedachten waren bij de angsten. Hij viel bijna in slaap toen hij de deur hoorde. Hij ging weer even onder zijn bed kijken. Nee, niks. Hij ging weer naar beneden naar de woonkamer. Daar zag hij bij die oranje lintjes nog iets roods.

Hij wist zelf niet waarom, maar hij ging een boterham pakken. Hij smeerde er pindakaas op. Hij had een hele boterham gesmeerd en deed er verder niks mee. Hij liet de boterham met pindakaas en de pindakaas pot en het mes liggen. Hij wou weer naar zijn slaapkamer gaan. Maar toen hij in zijn kamer was, hoorde hij gerommel in de woonkamer. Joep ging toch weer terug. Joep keek in de woonkamer en het eerste waar hij op ging letten waren de oranje lintjes. En ze waren weg. En toen hij verder keek in de kamer zag hij dat de TV weg was. Hoe kan dat nou weer? Was het dan gewoon een boef? Een boef waar Joep bang voor was? Joep ging gauw weg naar zijn bed. En hij zag toch echt dat er iets onder zijn bed lag. Hij wou zijn lichtje er bij pakken, maar nee! Hij moest slapen in het donker! Het lichtje was uitgevallen. Hij had er geen zin in, zo in het donker kijken wat het was. En Joep schrok heel erg toen hij ontdekte dat er heel veel spinnen waren. Hij schreeuwde heel hard. Hij dacht: Niet weer naar de woonkamer! In mijn bed! Dan is mijn droom sneller voorbij. En daar lag hij. In zijn bed. In het donker. Met spinnen onder zich. Met een boef die is langs geweest. Joep lag stokstijf in zijn bed. Hij draaide zich om. En hij zag wat oranje en iets roods. Hij zei slaperig: Wat nu weer? En toen… een killerclown. Hij kon niks. En hij was niet alleen. De killerclown was niet alleen. Een mes. Een mes met pindakaas erop.

Een paar dagen later was de begrafenis. Er waren niet heel veel mensen. Wat raar is met een jongen als Joep. Maar de mensen die er waren huilde heel hard. De zus van Joep was er ook. Ze ging nep huilen. Ze ging nep huilen en dacht: Missie geslaagd!

Standaard
Joep, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Joep! Je bent elf!!

Lieve Joep,

Tjonge! Het is vandaag jouw elfde verjaardag.
Vandaag is het alweer elf jaar geleden dat ik jou met hulp van wat artsen en verplegend personeel op de wereld heb gezet.
De enige reden dat het niet gisteren lijkt, is dat er sindsdien veel te veel gebeurd is. Een wereld aan herinneringen heb ik sindsdien opgebouwd; te veel om in één dag te passen.
En je kent me; ik kijk graag op die herinneringen terug.
Ze vertederen me.
Ze laten me lachen.
Ze maken me trots.
(En ik geef toe: ik word weer moe als ik denk aan die paar maanden dat je als jochie van ongeveer tweeënhalf wakker werd als wij tegen een uur of twaalf naar bed gingen. En dan niet meer ging slapen. Wat we ook probeerden. Wat we ook deden. Jij was wakker en wilde op onderzoek. Spelen. Teletubbies kijken. Met Teletubbies spelen. Tot de volgende dag om een uur of zeven. ’s Avonds.)
Maar ik kan niet eens beschrijven met hoeveel plezier ik terug kijk op de afgelopen elf jaren.
Elf!
Man, wat word je groot!!

Even graag zie ik wie je nu bent.
Met al je humor.
Met je honger naar feitjes.
Met je bijzondere vriendschap met Madelief.
En niet in het minst met je eigenheid waar ik zo vreselijk veel respect voor heb.
Waar ik waarschijnlijk mijn leven lang loop te zoeken naar de juiste weg, ben jij op je elfde al ‘en route’ op een weg die je ongetwijfeld nog op mooie plekken zal brengen zonder te weten wat die stip aan de horizon precies behelst.
Vertrouwde mensen die met je mee lopen – soms maar een klein stukje – zijn er voor het duwtje in de rug en om je te navigeren maar jij schudt ze af zonder dat ze het in de gaten hebben.
Je kunt al zo veel zonder ze.
Je maakt je eigen beslissingen over wel of niet interessant
Of van belang.
Met een uitstraling alsof dat nogal wiedes is.
En dat vind ik zo knap; daar kijk ik graag naar.
Jij bent wie je bent.
Jij bent in staat gebleken jouw wereld een goeie plek te geven in het universum van de mensen om je heen.
Met een open verbinding naar hen en een veilige plek voor jouw alleen.
En als je wel eens twijfelt –want keuzes maken betekent doorgaans dat je mensen moet teleurstellen- dan vraag je hulp aan hen die je verstaan; zelden hardop.
En je bedankt ze vervolgens.
Niet uitbundig.
Op jouw manier. Nooit hardop en zelden zoals anderen dat gewoon zijn, maar voor een goed verstaander onmiskenbaar passend. Voor het vertrouwen en de nieuwe verworvenheden.

Ik kan alleen maar hopen dat je dat allemaal nog lang blijft doen.
En dat ik je blijf kunnen lezen.
Graag nog langer. Minstens net zo goed.
Ondertussen blijf ik nieuwsgierig naar wat er nog meer komen gaat.
Of je daadwerkelijk verwerkt wat je snapt.
Of je daadwerkelijk snapt wat je allemaal verwerkt.
Of je kunt blijven kiezen voor niet-alleen-maar die veilige plek voor jou alleen.
Maar daar ook regelmatig uitbreekt.
Om te laten zien wie je bent.
Vrolijk en ontspannen.
Vaak en vaker.
Zodat je altijd jij zult kunnen zijn.
Want jij bent jij en van jou is er maar één!

Voorlopig ben je elf. Alweer elf.
Dat kleine blije baasje dat zijn tijd in de box zichtbaar een beetje lag uit te dienen in de wetenschap dat er meer zou komen, staat aan de vroege vooravond van puberteit, eigen keuzes en veranderingen. Enerzijds blij dat je ze nog een beetje weg kunt duwen; anderzijds nieuwsgierig naar wat er komen gaat.

Lieve Joep, ik ben zo gruwelijk trots dat uitgerekend ik jouw moeder ben.
Het aantal dingen die ik je kan vertellen die jij nog niet weet, neemt in rap tempo af, maar er is één ding wat ik je graag eindeloos wil blijven vertellen.
Opdat je nooit twijfelt, laat staan vergeet:
Dat ik eindeloos van je hou.
Gewoon. Van jou.
Om jou.

Gefeliciteerd, liefste zoon!
De vrouw met de buik waar jij in zat. / Zus van de moeder van het zusje van je neef / Je allergrootste fan / Mamma

joepinlijstje11

Standaard
#project50x15, De wereld volgens Joep, Joep, Yvonn

Boekverslag ‘Knopen in mijn zakdoek’ door Joep

Joep had vandaag zijn boekbespreking op school.
Nou is de combinatie Joep en ‘boek’ (helaas) geen vaak voorkomende situatie, dus het was niet bepaald een enorme berg aan mogelijkheden waar Joep uit kon kiezen.
Op zich ook wel lekker natuurlijk; dat vermindert immers de keuzestress.
En van keuzestress had Joep geen last. Ook niet door een gebrek aan keuzes.
Hij besloot namelijk het voorbeeld van zijn beide zussen te volgen.
Zijn zwaar beduimelde exemplaar van ‘Knopen in mijn zakdoek’ werd uit de kast getrokken.
Hij bladerde er nog eens wat doorheen en koos een paar verhaaltjes om voor te lezen.
Ergens tussendoor rammelde hij een verslag in elkaar. Om in te leveren bij de boekbespreking. En vroeg op zijn Joeps of ik het wellicht even kon printen.
(Ik kreeg een mailtje: “Ja, ik zou het op zich wel leuk vinden als mijn boekverslag wordt uitgeprint.”)
(NB: Ziet u het vraagteken? Ik niet…)

Ik bemoei me niet met Joep zijn werkstukken, verslagen, presentaties.
Of toch in ieder geval nauwelijks.
Zeg hooguit dat ‘ie misschien moet gaan beginnen.
En dan zegt ‘ie dat ‘ie dat weet.
Op zijn allervriendelijkst.
(*kuch*)
Dus.
Dat doet ‘ie maar mooi zelf.
Als ‘ie me nodig heeft, dan weet hij me te vinden.
Zo bleek maar weer uit zijn mail.
Dus.
Ik printte -oké, ik voegde één keer een b toe aan ‘Krijnerg’-; bleek nieuwsgierig; las en vroeg of ik het op mijn blog mocht zetten.
Omdat ik het wilde bewaren.
Eerlijk is eerlijk. Als een knoop in mijn zakdoek.
Het mocht.
Zo is ‘ie wel.

Dus.
Bij deze.
Joep zijn boekverslag.
Over mijn bundeling van verhaaltjes.

Boek: Knopen in mijn zakdoek

Schrijfster: Yvonn Krijnberg

Flaptekst
Met een onbezorgde jeugd als jongste dochter in een gelukkig, gemiddeld gezin begint een verzameling dierbare herinneringen. Leuke; pijnlijke; maar ook pietluttige moment om te onthouden. En te koesteren. De verzameling wordt al snel groter als ze in 2003 een dochter krijgt en in 2006 een zoon en een dochter krijgt. Als er een eind komt aan de herinneringen waar haar vader in voor komt, wordt de wens geboren om de verzameling vast te leggen.

Samenvatting
Yvonn Krijnberg (Gouda, 1971) is een vrouw die veel herinneringen heeft. Bijvoorbeeld haar vader, die overleden was. En de geboorte van Brecht van Voorst (2003) en van Joep en Madelief van Voorst (2006). Veel herinneringen schreef ze op op haar eigen blog. Uiteindelijk heeft ze daar van een boek gemaakt.

Personages
Yvonn Krijnberg
Dit is het persoon die al deze herinneringen heeft opgeschreven. Zij maakte dit allemaal mee.

Ton Krijnberg
Dit is haar vader. Die was, en is nog steeds trouwens, overleden. Hij gebruikte een zakdoek voor heel veel verschillende dingen en deed er een knoop in om iets niet te vergeten. Daarom is de titel van dit boek ook tot stand gekomen.

Marc van Voorst
Dit is haar man. Hiermee is ze getrouwd. Hierdoor heeft ze ook haar kinderen gekregen:

Brecht van Voorst
Zij is een van de kinderen. Zij werd eerst geboren.

Joep van Voorst
Hij is ook een kind. Hij is de tweelingbroer van degene waar we het straks over hebben.

Madelief van Voorst.
Madelief is ook een kind. Zij is de tweelingzus van degene waar we het net over hadden.

Lyda Krijnberg
Lyda is de moeder van Yvonn. En dus de vrouw van Ton.


Thematiek
Dit boek laat zien hoe het leven was van iemand met een overleden vader en 3 kinderen en veel meer dingen.

Titelverklaring
Haar vader had een zakdoek die hij veel gebruikte en ook om dingen niet te vergeten. Daar voor deed hij een knoop in zijn zakdoek.

Stijl
De stijl van Yvonn Krijnberg is een stijl met soms een paar ingewikkelde woorden erin. En. Punten. Gebruikt ze. Ook veel.

boekbespreking Joep

Standaard