De wereld volgens Joep, Joep, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Genieten

Ik heb ze beloofd dat het een traditie zou zijn: als je van de basisschool af gaat mag je op citytrip met een ouder naar keuze naar een stad die te betreinen is binnen het tijdsbestek van drie dagen.
Brecht koos twee jaar geleden voor Parijs. En voor mij.
En nu ik met Joep in Londen ben, is het pas officieel een traditie.
Voor Madelief is het lastig. Parijs klonk fantastisch, maar na afloop van Joep zijn basisschoolverlaterstrip, lijkt Londen ook geweldig. En dan is daar nog de kwestie van de keuze voor de ouder. Ze vindt het sneu voor haar vader als hij niet één keer mag maar geeft ook eerlijk toe bang te zijn de weg kwijt te raken als ze met hem gaat…
Mijn advies om vooral haar hart te volgen, slaat natuurlijk nergens op; dat wijst nou juist twee kanten op…
Gelukkig heeft ze nog een paar maanden.

Maar goed, Londen dus.
Zodra we St. Pancras International uitlopen is het raak: Joep ziet -in overvloed- de rode dubbeldekkers en het links rijdende verkeer wat voor hem de reden was om voor Londen te kiezen!

Ons appartement is fijn; the London Eye; Tower of London; Towerbridge; Covent Garden; Leicester Square; M&M store; Piccadilly Circus; platform 9 3/4; de massa toeristen bij de wisseling van de wacht bij Buckingham Palace; Westminster Abbey; Harrod’s; het Olympisch stadion dat nu in gebruik is door West Ham United; Big Ben in de steigers met the Houses of Parliament; Trafalgar Square; St. Paul’s en Millennium Bridge. We strepen ze allemaal van ons lijstje binnen drie dagen. En niet te vergeten -mind the gap- de ‘tube’.
Net als de metro in Parijs Brecht eerst beangstigde om haar vervolgens met speels gemak in de vele doorgangen te laten lopen, zo is de Londense metro in eerste instantie overweldigend voor Joep. Alle geluiden; alle hordes londenaren; alle warmtegolven op perrons of in de metro zelf zijn benauwend. Maar al aan het eind van de eerste dag gaat Joep makkelijk mee in de stroom die hem zo eenvoudig bij alle bezienswaardigheden brengt. Al snel durft hij een paar meter bij me vandaan te gaan staan of zitten en pas op het allerlaatste moment op te staan als we bij ‘onze’ halte zijn. Als zijn waterflesje met de ideale hoeveelheid water gevuld is, bottleflipt hij op een vol perron met een grijns op zijn gezicht om het verwachte mislukken.
Er stond nog meer op mijn lijstje. Maar besloot keuzes te maken.
En Joep vond alles goed.
Joep zegt niet om de haverklap hoe leuk of mooi of wat-dan-ook hij Londen vindt, maar als hij klapt voor straatartiesten; enthousiast het origineel van musicalliedjes herkent; voor de artiesten op straat gaat zitten en ze geld gaat geven, weet ik dat Joep geniet. Als ik de schaarse dingen die ik weet aan Joep vertel, voeg ik er bijna verontschuldigend aan toe dat ik het (wel) mooi vind. Hij kijkt me niet begrijpend aan en zegt dat hij het ook mooi vindt. Ik geloof hem.

Als we ’s avonds moe naar ons appartement gaan, hebben we grootse lol.
Met je moeder in een tweepersoonsbed is hilarisch, uiteraard.
En gelukkig is er Wi-Fi en kan Joep mij muziek laten horen die hij leuk vindt.
Met de nadruk op hij.

Op de tweede avond kijkt Joep wat YouTube, probeert zijn zus via Whatsappen te ‘pranken’ en smult er van als dat lijkt te lukken. Zelf lees ik even een boek.
Tot Joep opeens een uitspraak doet die me tot tranen weet te roeren.
Een typische Joep-uitspraak.
Denk ik.
Vooral omdat hij hem langs neus en lippen weg maakt.

Een uitspraak die zoveel zegt.
Hoe hij zich jarenlang heeft gevoeld en het leven heeft beleefd; hoe gigantisch veel hij -ondanks de platte tekst van de uitspraak- van zijn zusje houdt en hoe lekker hij nu -12 jaar oud- in zijn vel zit.

Uit het niets, op een tweepersoonsbed in Londen, kijkend naar het schermpje van zijn telefoon en tussen twee oreo’s door:
“Mam, als ik nu zou moeten kiezen wie van ons tweeën -Madelief of ik- dood zou moeten gaan, gewoon omdat je op dat moment MOET kiezen, zou ik toch ‘Madelief’ zeggen…. ik vind het leven eigenlijk te leuk.”

Van lezen kwam niks meer.
Ik was doodop.
Maar het duurde even voor ik sliep.

Advertenties
Standaard
Bla Bla Bla, De wereld volgens Joep, Joep, Via social media gedeeld

Voetbalsjop

Vandaag in de gezinsapp:

Joep: 

In de zomer waren er al vele geruchten dat ik, Joep van Voorst voor Feyenoord zou tekenen.

Maar toen liet Messi zien dat hij graag wou dat ik naar Barca ging in El Clasico.
Maar vandaag is het zover. Ik heb mijn keuze gemaakt om voor Feyenoord te tekenen, niet voor Barça.

En de KNVB en ik hebben gesprekken gehad waaruit bleek dat ik een vaste speler zou worden in de selectie van het Nederlands elftal!

Feyenoord is op dit moment op trainingskamp in Spanje voor een paar dagen, ik ben meegenomen!

– Einde berichtenuitwisseling –

Standaard
#project50x15, De wereld volgens Joep, Joep, Yvonn

Boekverslag ‘Knopen in mijn zakdoek’ door Joep

Joep had vandaag zijn boekbespreking op school.
Nou is de combinatie Joep en ‘boek’ (helaas) geen vaak voorkomende situatie, dus het was niet bepaald een enorme berg aan mogelijkheden waar Joep uit kon kiezen.
Op zich ook wel lekker natuurlijk; dat vermindert immers de keuzestress.
En van keuzestress had Joep geen last. Ook niet door een gebrek aan keuzes.
Hij besloot namelijk het voorbeeld van zijn beide zussen te volgen.
Zijn zwaar beduimelde exemplaar van ‘Knopen in mijn zakdoek’ werd uit de kast getrokken.
Hij bladerde er nog eens wat doorheen en koos een paar verhaaltjes om voor te lezen.
Ergens tussendoor rammelde hij een verslag in elkaar. Om in te leveren bij de boekbespreking. En vroeg op zijn Joeps of ik het wellicht even kon printen.
(Ik kreeg een mailtje: “Ja, ik zou het op zich wel leuk vinden als mijn boekverslag wordt uitgeprint.”)
(NB: Ziet u het vraagteken? Ik niet…)

Ik bemoei me niet met Joep zijn werkstukken, verslagen, presentaties.
Of toch in ieder geval nauwelijks.
Zeg hooguit dat ‘ie misschien moet gaan beginnen.
En dan zegt ‘ie dat ‘ie dat weet.
Op zijn allervriendelijkst.
(*kuch*)
Dus.
Dat doet ‘ie maar mooi zelf.
Als ‘ie me nodig heeft, dan weet hij me te vinden.
Zo bleek maar weer uit zijn mail.
Dus.
Ik printte -oké, ik voegde één keer een b toe aan ‘Krijnerg’-; bleek nieuwsgierig; las en vroeg of ik het op mijn blog mocht zetten.
Omdat ik het wilde bewaren.
Eerlijk is eerlijk. Als een knoop in mijn zakdoek.
Het mocht.
Zo is ‘ie wel.

Dus.
Bij deze.
Joep zijn boekverslag.
Over mijn bundeling van verhaaltjes.

Boek: Knopen in mijn zakdoek

Schrijfster: Yvonn Krijnberg

Flaptekst
Met een onbezorgde jeugd als jongste dochter in een gelukkig, gemiddeld gezin begint een verzameling dierbare herinneringen. Leuke; pijnlijke; maar ook pietluttige moment om te onthouden. En te koesteren. De verzameling wordt al snel groter als ze in 2003 een dochter krijgt en in 2006 een zoon en een dochter krijgt. Als er een eind komt aan de herinneringen waar haar vader in voor komt, wordt de wens geboren om de verzameling vast te leggen.

Samenvatting
Yvonn Krijnberg (Gouda, 1971) is een vrouw die veel herinneringen heeft. Bijvoorbeeld haar vader, die overleden was. En de geboorte van Brecht van Voorst (2003) en van Joep en Madelief van Voorst (2006). Veel herinneringen schreef ze op op haar eigen blog. Uiteindelijk heeft ze daar van een boek gemaakt.

Personages
Yvonn Krijnberg
Dit is het persoon die al deze herinneringen heeft opgeschreven. Zij maakte dit allemaal mee.

Ton Krijnberg
Dit is haar vader. Die was, en is nog steeds trouwens, overleden. Hij gebruikte een zakdoek voor heel veel verschillende dingen en deed er een knoop in om iets niet te vergeten. Daarom is de titel van dit boek ook tot stand gekomen.

Marc van Voorst
Dit is haar man. Hiermee is ze getrouwd. Hierdoor heeft ze ook haar kinderen gekregen:

Brecht van Voorst
Zij is een van de kinderen. Zij werd eerst geboren.

Joep van Voorst
Hij is ook een kind. Hij is de tweelingbroer van degene waar we het straks over hebben.

Madelief van Voorst.
Madelief is ook een kind. Zij is de tweelingzus van degene waar we het net over hadden.

Lyda Krijnberg
Lyda is de moeder van Yvonn. En dus de vrouw van Ton.


Thematiek
Dit boek laat zien hoe het leven was van iemand met een overleden vader en 3 kinderen en veel meer dingen.

Titelverklaring
Haar vader had een zakdoek die hij veel gebruikte en ook om dingen niet te vergeten. Daar voor deed hij een knoop in zijn zakdoek.

Stijl
De stijl van Yvonn Krijnberg is een stijl met soms een paar ingewikkelde woorden erin. En. Punten. Gebruikt ze. Ook veel.

boekbespreking Joep

Standaard
Bla Bla Bla, De wereld volgens Joep, Joep, Via social media gedeeld, Yvonn

Mooi moment om te stoppen

Het is woensdagmorgen. Vroeg.
Joep z’n tas staat klaar.
Broeken, truien, blouses, shirt, handdoeken, tandenborstel, tandpasta, glazen potjes, waxinelichtjes, onderlaken, pyjama, sokken, onderbroeken, zwembroek, handdoeken. Dat zo’n beetje.
Voor amper tweeënhalve dag.
Bovenbouwkamp.
En een slaapzak.
En een hoofdkussen. Met sloop.
Ik pak zijn schooltas. Voor het lunchpakket. En snoepjes.
Zijn agenda haal ik uit zijn tas.
Die zal ‘ie op kamp niet gaan gebruiken; veel te druk met alles waar ‘ie zo veel zin in heeft.
’s Nachts ook!
Ik zie dat er nog een zwaar gekreukeld pakketje papieren in zijn tas zit.
Dat haal ik er ook maar uit; kijk wat het is.
Het blijkt een aantal bladen met informatie, vragen en opdrachten over Prinsjesdag.
Hmm… Had dat nog wel in zijn tas moeten zitten?
Geen idee.
Ik zie Joep z’n friemelhandschrift.
Hoeft ‘ie niet meer aan elkaar te schrijven?
Zal wel niet.
Zo te zien is ‘ie daar blij mee.
Hij maakt duidelijk van de gelegenheid gebruik.
Ik ben benieuwd wat ‘ie schrijft.
Ik ontcijfer zijn friemelhandschrift.

De opdracht is een verhaal van minstens tien zinnen te schrijven waarin Prinsjesdag over vijftig jaar wordt beschreven.
Ik onderdruk de neiging zinnen te gaan tellen; Joep kan lange verhalen maken maar volgens mij haalt hij de tien zinnen hier niet…
Ik lees hoe Prinsjesdag van de toekomst er volgens Joep uitziet:

“Ik denk dat Prinsjesdag er misschien over 50 jaar niet meer is. Ik bedoel: 250 jaar is een mooie leeftijd om te stoppen.[….]”

Het is woensdagmorgen.
Ik weet dat ik Joep ga missen.

prinsjesdag

Het is donderdagmiddag.
Ik mail wat heen en weer met een collega.
Over iets wat nog even af moet.
Van mij.
En dan meteen daarna nog iets.
Wel zo makkelijk.
Kost een kwartiertje extra, maar dan is het ook maar klaar.
De collega denkt er anders over.
Over dat kwartiertje.
Die laat dat tweede ding voor morgen liggen.
Dan is er weer een dag.
Die rondt het eerste ding af.
En vindt dat “Een mooi moment om te stoppen.”

Het is donderdagmiddag. Laat.
Ik mis Joep.

Standaard
#fotovandedag, De wereld volgens Joep, In mijn dagboek, Joep, Via social media gedeeld

Foto van de dag – 26 december 2015

Terwijl de rest zich tegen het tweede kerstmenu bemoeit, knijpen Joep en ik er tussenuit om windkracht 7 te trotseren. Zowel in de rug als vol in het gezicht.
Op weg naar Kijkduin is Joep stil. Op af-en-toe een woordgrap na.
Eenmaal op het strand doet Joep pogingen om te vliegen en fantaseert over hoe het zou zijn als ons dat nu zou lukken. We zouden samen verdwijnen en heerlijk gewichtloos vliegen. Later gaat hij acteren in de film die van dit verhaal wordt gemaakt. En hij fantaseert alweer door over waar we heen vliegen en hoe we wegblijven. Om dan hardop te twijfelen “Hoe moet dat dan met ons gezin?” en direct daarna te besluiten dat familie en vrienden ook mogen komen.
We realiseren dat zij ook weer vrienden en familie hebben en bedenken dat het dan wel druk wordt waar we heen gaan. We komen tot de conclusie dat we het beste even samen kunnen wegvliegen en dan gewoon weer terugkomen.
Tevreden doet Joep nog wat vliegpogingen; pakt mijn hand en blijft dan naast me lopen.
Als we de trap op lopen richting boulevard om even in de luwte te zitten en te kletsen (en om te zien of er vandaag ook kibbeling is, wat overigens niet het geval is), vat Joep samen wat ik al langer wist:
“Ik voel me hier zò op mijn gemak.”

Hoogste tijd voor de #fotovandedag.

image

Standaard
De wereld volgens Joep

Denkmerrie

Tijdens hij eten komt het gesprek op dromen. En op enge dromen.
Op nachtmerries dus.
En dat we die gelukkig niet vaak hebben.
Brecht wel eens. Maar niet vaak. En die waren niet heeeel eng.
Madelief slaapt meestal gewoon, dus die weet het niet meer.
Joep meldt dat hij wel drie keer in zijn leven een ‘denkmerrie’ heeft gehad.
Een denkmerrie.

Dat is gewoon overdag. Als je wakker bent. En dat je zit te denken.
Over iets heel engs.
Legt Joep uit.
Een denkmerrie dus.

de denker Rodin

Standaard