Bla Bla Bla, De wereld volgens Joep, Joep, Via social media gedeeld

Voetbalsjop

Vandaag in de gezinsapp:

Joep: 

In de zomer waren er al vele geruchten dat ik, Joep van Voorst voor Feyenoord zou tekenen.

Maar toen liet Messi zien dat hij graag wou dat ik naar Barca ging in El Clasico.
Maar vandaag is het zover. Ik heb mijn keuze gemaakt om voor Feyenoord te tekenen, niet voor Barça.

En de KNVB en ik hebben gesprekken gehad waaruit bleek dat ik een vaste speler zou worden in de selectie van het Nederlands elftal!

Feyenoord is op dit moment op trainingskamp in Spanje voor een paar dagen, ik ben meegenomen!

– Einde berichtenuitwisseling –

Advertenties
Standaard
Bla Bla Bla, De wereld volgens Joep, Joep, Via social media gedeeld, Yvonn

Mooi moment om te stoppen

Het is woensdagmorgen. Vroeg.
Joep z’n tas staat klaar.
Broeken, truien, blouses, shirt, handdoeken, tandenborstel, tandpasta, glazen potjes, waxinelichtjes, onderlaken, pyjama, sokken, onderbroeken, zwembroek, handdoeken. Dat zo’n beetje.
Voor amper tweeënhalve dag.
Bovenbouwkamp.
En een slaapzak.
En een hoofdkussen. Met sloop.
Ik pak zijn schooltas. Voor het lunchpakket. En snoepjes.
Zijn agenda haal ik uit zijn tas.
Die zal ‘ie op kamp niet gaan gebruiken; veel te druk met alles waar ‘ie zo veel zin in heeft.
’s Nachts ook!
Ik zie dat er nog een zwaar gekreukeld pakketje papieren in zijn tas zit.
Dat haal ik er ook maar uit; kijk wat het is.
Het blijkt een aantal bladen met informatie, vragen en opdrachten over Prinsjesdag.
Hmm… Had dat nog wel in zijn tas moeten zitten?
Geen idee.
Ik zie Joep z’n friemelhandschrift.
Hoeft ‘ie niet meer aan elkaar te schrijven?
Zal wel niet.
Zo te zien is ‘ie daar blij mee.
Hij maakt duidelijk van de gelegenheid gebruik.
Ik ben benieuwd wat ‘ie schrijft.
Ik ontcijfer zijn friemelhandschrift.

De opdracht is een verhaal van minstens tien zinnen te schrijven waarin Prinsjesdag over vijftig jaar wordt beschreven.
Ik onderdruk de neiging zinnen te gaan tellen; Joep kan lange verhalen maken maar volgens mij haalt hij de tien zinnen hier niet…
Ik lees hoe Prinsjesdag van de toekomst er volgens Joep uitziet:

“Ik denk dat Prinsjesdag er misschien over 50 jaar niet meer is. Ik bedoel: 250 jaar is een mooie leeftijd om te stoppen.[….]”

Het is woensdagmorgen.
Ik weet dat ik Joep ga missen.

prinsjesdag

Het is donderdagmiddag.
Ik mail wat heen en weer met een collega.
Over iets wat nog even af moet.
Van mij.
En dan meteen daarna nog iets.
Wel zo makkelijk.
Kost een kwartiertje extra, maar dan is het ook maar klaar.
De collega denkt er anders over.
Over dat kwartiertje.
Die laat dat tweede ding voor morgen liggen.
Dan is er weer een dag.
Die rondt het eerste ding af.
En vindt dat “Een mooi moment om te stoppen.”

Het is donderdagmiddag. Laat.
Ik mis Joep.

Standaard
#fotovandedag, Bla Bla Bla, Brecht, Via social media gedeeld

Foto van de dag – donderdag 28 juli 2016

Al lang, echt héél lang, voor Brecht en ik naar Parijs gingen in verband met de traditioneel te maken einde-basisschool citytrip met ouder naar keuze, had Brecht grootse plannen voor de bekende, afgezaagde toeristische foto waarop zij het puntje van de Eiffeltoren vast zou houden.
Nou ja, net alsof natuurlijk.
Die foto moest er komen.
Van Brecht.
Vond Brecht.

Hij kwam niet.
Die foto.
In verband met (de finale van) het EK voetbal was de Eiffeltoren te bereiken en te beklimmen (als ook te eh… beliften, maar zo zijn wij niet!), maar het terrein rondom de toeristische trekpleister was afgezet met hekken en politie en derhalve niet te betreden.
Een goede plek voor de toeristische trucage was er niet meer.
Gelukkig hadden we verder een topweekend! En dus deden we er niet moeilijk over en besloten gewoon een keer terug te moeten. Hoe simpel kan het zijn??!

Maar ja, het leven zonder zo’n fototruc is toch niet helemaal compleet; zo kun je onmogelijk naar de middelbare. Vond ik.
En tja. Als je dan toch op Ameland bent….

image

Eiffeltoren?
Highly overrated.

Standaard
#fotovandedag, Bla Bla Bla, Brecht, Via social media gedeeld

Foto van de dag – donderdag 21 juli 2016

De truc der orthodontie maakt gestage vorderingen in het plaatsen in het gelid van de voortand van Brecht die zichzelf op de tweede rij had geposteerd!
Waarschijnlijk zal er nog zeker een schooljaar lang gebeugeld moeten worden, maar we kunnen ons niet meer voorstellen dat nog maar een jaar geleden de zaken -om precies te zijn: tanden- er zo enorm anders voor stonden.
En dat ook nog eens met een change of plan van de dienstdoende orthodontist. Dit ten gevolge van het kleine mondje van de eigenaresse van het gebit met de achterstallige tand; de verstikkingsverschijnselen bij het happen voor een zogeheten plaatje en de daarmee samenhangende onmogelijkheid om een passend plaatje te maken. De orthodontist verblikte of verbloosde niet en pakte het anders aan.
Ook goed.

Wat ook goed te noemen is, is het beugelgedrag van Brecht.
Nog in het bezit van een gekscherend ‘buitenboord beugel’ genoemd apparaat was ze altijd zeer bewust van de te maken beugeluren. ’s Nachts maar ook overdag, om exact te zijn: onder schooltijd en in de weekenden.
Na het afscheid van deze beugel hield Brecht haar goede gedrag vol (let wel: met betrekking tot de beugel. Ik herhaal: met betrekking tot de beugel.)
Nauwgezet borstelen en poetsen en spoelen zijn dagelijkse rituelen die haar doorgaans een schouderklop bij de orthodontiepraktijk opleveren.
Brecht heeft dan ook -tot op heden- geen hekel of zelfs bezwaren tegen het beugelen; ze zou zo een warm pleidooi voor de beugel in een beugelfolder kunnen schrijven. Zij wel.
Het enige nadeel is dat ze wat vaker last heeft van vervelende maar gelukkig vrij kleine aften.
En die draadjes die te lang worden en dan in je wang gaan prikken. Die zijn écht wel naar.
Een paar weken geleden verraste Brecht vriend en vijand, maar toch in ieder geval haar moeder door uit school zelf naar de orthodontist te fietsen en daar zelf te vragen of het draadje dat in haar wang prikte wellicht kon worden bijgeknipt.
Het kon, sterker nog: het gebeurde en Brecht deed er heel luchtig over. Terwijl ik even goed moest kijken of dit echt hetzelfde meisje was dat twee zomers geleden nog niet zelf tegen de ijsboer(in) durfde te zeggen welke smaak haar ijsje bij voorkeur zou moeten hebben.

De avond van de dag voor we op vakantie gingen, vertelde Brecht dat ze nog had getwijfeld om nog eens met dezelfde vraag naar de orthodontist te rijden omdat ze aan voelde komen dat het draadje weer vervelend tegen de binnenkant van haar wang zou gaan doen. Ze had echter besloten dat het vrij zinloos zou zijn omdat het draadje op dat moment nog te kort was om te kortwieken.
Maar ja, een paar dagen op de vakantiebestemming en het werd toch wel een vervelend draadje.
En al snel een te vervelend draadje.
De wang van Brecht had geen zorgeloze vakantie.
Maar dan is het ver fietsen naar de orthodontist….

Brecht -met Wi-Fi!- zocht het telefoonnummer van de dichtstbijzijnde orthodontist en vond het nummer van de tandarts in het volgende dorp. Ze gaf Marc opdracht even een afspraak te maken en liet de tandarts/orthodontist-mevrouw haar vervelende draadje kortwieken.
De stoel was nog koud toen ze weer opstond, maar mooi dat wij een tandartsrekening hebben met de vuurtoren van Ameland! Met een hap er uit!!
Een mens maakt wat mee, hè…

image

Standaard
#fotovandedag, Bla Bla Bla, Madelief, Via social media gedeeld

De eh…. iets van de dag – dinsdag 19 juli 2016

Madelief komt met Marc en een tas met snelle boodschappen terug van de dichtbijgelegen Coop. Verlekkerd laat ze de aankoop zien waar zij zich verantwoordelijk voor voelt: een zakje met ‘Amsterdamse korstjes’; een anijsige taai-taai-achtige. (Hopend dat ik noch de makers van de korstjes noch de Amsterdammers te kort doe met deze omschrijving; ik bedoel het goed!) Ik realiseer me dat ik, kwart over drie in de middag, na een licht ontbijt om een uur of negen, niks meer gegeten heb en krijg ook spontaan trek.

Even later staat Madelief opnieuw naast mijn plekje in de zon in de tuin van ons vakantiehuisje. Ze geeft me een Amsterdams korstje, neemt er zelf ook één en voegt er enigszins zorgelijk aan toe: “Het nadeel van deze dingen is dat je er na eentje gelijk nog eentje wil.” Ik beaam lachend deze wijsheid. Waarop Madelief me -met grote grijns- geruststelt:

“Maar Brecht zei dat ze niet hoefde omdat ze deze dingen niet lekker vindt. … Dus dat is goed nieuws!!”  

Standaard