Bla Bla Bla, De wereld volgens Joep, Joep, Via social media gedeeld

Voetbalsjop

Vandaag in de gezinsapp:

Joep: 

In de zomer waren er al vele geruchten dat ik, Joep van Voorst voor Feyenoord zou tekenen.

Maar toen liet Messi zien dat hij graag wou dat ik naar Barca ging in El Clasico.
Maar vandaag is het zover. Ik heb mijn keuze gemaakt om voor Feyenoord te tekenen, niet voor Barça.

En de KNVB en ik hebben gesprekken gehad waaruit bleek dat ik een vaste speler zou worden in de selectie van het Nederlands elftal!

Feyenoord is op dit moment op trainingskamp in Spanje voor een paar dagen, ik ben meegenomen!

– Einde berichtenuitwisseling –

Advertenties
Standaard
Brecht, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Jij. Bent 5114 dagen!

Je bent lief
Je bent eigenwijs
Je bent zò onnodig zò onzeker
Voor onnodig veel onnodig bang
Je bent –als het er op aan komt- juist zo dapper
En stoer
Je bent mooi
(Echt wel!)
Je danst
Je bent een piekeraar
Je bent hulpvaardig
Je bent ijverig
Je kunt zoveel
Je hebt talent
Zoveel
Voor zoveel
Je bent opgeruimd
Een opruimer
Je bent een vriendin
Je bent een volhouder
Je bent vastberaden
Je hebt lef
Je kletst wat af
Je bent sterk
Je bent misschien klein
Maar groots
Je bent een winnaar
Een moedermaker
Je bent verstandig
En zelfstandig
Je bent aanwezig
Als je thuis bent
Je bent een mailer
Geen beller
Je kunt slecht tegen geluidjes
(Die je niet zelf maakt.)
Je ziet altijd beren op de weg
Hele grote die van dichtbij opeens best klein zijn
Je bent een fijne grote zus
Je bent een schoenenmens
Je bent meer van de chips dan van chocola
Die er toch ook wel in blijft
Je bent een groentemens
Geen fruitmens
Je hebt soms een kort lontje
Of lange tenen
Of misschien wel allebei!
Je bent bijna uitgebeugeld
Je bent geen ontbijter
Wel een avondmens
Je hebt snapdagen
Maar niet met mij
Je hebt vandaag een NASK-toets
Je houdt niet van taart
En wel van de lente
Je bent een knuffelkont
Je zoekt altijd naar de grens
En zult die nog lang niet vinden
Je weet wat je wilt
Verdomd goed
Je bent talig
Je bent gezellig
En soms ook niet
Soms ben je ook reuze-irritant
Je bent net een mens
Je bent mijn dochter
En daar ben ik dan weer heel erg trots op
En blij mee
Je bent nog zo ontzettend vreselijk gruwelijk veel meer dan dit
En zo mooi als je jij bent

Maar vandaag ben je vooral 5114 dagen
14 jaar
Want vandaag ben je jarig.

Brecht 14

Lieve Brecht
Ik hou van jou
Nog vele mooie, fijne jaren
En een leuke dag vandaag!

Standaard
Joep, Via social media gedeeld

Goudengriffelmateriaal

Het griezelverhaal… van Joep!

En ze dacht: Missie geslaagd!

Er was een jongen van elf genaamd Joep. In zijn slaap kunnen nachtmerries zomaar werkelijkheid worden. Hij slaapt liever altijd met een lichtje aan. Hij heeft 1 vader, 1 moeder, 1 zus en 1 tweelingzusje. Zij ouders werkte trouwens PostNL en NS. Ik krijg geen geld van de bedrijven, dus staat er een streep doorheen.

Het was December, de dagen werden donker. Donker was een van de angsten van Joep. De herfst vindt Joep vervelend. Met die enge spinnen die er dan altijd zijn. Joep was ook bang voor killerclowns. Dat killerclowns zo vaak in het nieuws stonden trok Joep niet echt aan.

Maar op een dag zouden de vader, moeder en zusje van Joep weg gaan. Hij keek die avond samen met zijn zus TV. En hij zag meerdere keren die avond 2 ogen in het donker, buiten. Die ogen keken steeds naar binnen. Joep voelde zich niet goed. Hij kreeg een beetje last van buikpijn. Hij dacht: Komt wel goed. Later zag hij onder een kast allemaal oranje lintjes door elkaar liggen. Vreemd. Joep had dat nog nooit eerder gezien. De buikpijn werd minder, maar het ging niet over. Hij zei het tegen zijn zus. De zus zei: ‘’Mhhhh… Misschien ligt er nog wel wat in de kelder. Joep ging naar de kelder. In de kelder zocht hij, mag zag niks wat hem kon helpen. Hij wou weer terug naar de woonkamer gaan, maar hij kreeg de deur niet open. Zat hij op slot? Toen bleef het stil. En toen hoorde Joep stemmen in de woonkamer. Zou er iemand hebben in gebroken en zou zijn zus ook zijn opgesloten? Hij bleef maar bij de deur staan. En later probeerde hij weer om de deur te openen. Dit keer ging hij open. En daar op de bank zat zij zus. Alle chips waren opgegeten. Joep zei: ‘’Ik was opgesloten!’’ De zus zei daarop: ‘’Ja, en daardoor heb ik alle chips opgegeten! Joep vond het toch een beetje raar. Ik hoorde toch echt stemmen dacht hij. En hij zag die oranje lintje onder de kast anders liggen.

Later ging Joep naar bed. Hij probeerde te treuzelen. In zijn bed was hij banger dat er iets zou gebeuren en daar kon hij niet wegrennen. Hij ging nog onder zijn bed kijken. Daar was gelukkig geen monster. Hij is er altijd bang voor dat er iets onder zijn bed ligt.

Joep kon in zijn bed niet in slapen vallen. De gedachten waren bij de angsten. Hij viel bijna in slaap toen hij de deur hoorde. Hij ging weer even onder zijn bed kijken. Nee, niks. Hij ging weer naar beneden naar de woonkamer. Daar zag hij bij die oranje lintjes nog iets roods.

Hij wist zelf niet waarom, maar hij ging een boterham pakken. Hij smeerde er pindakaas op. Hij had een hele boterham gesmeerd en deed er verder niks mee. Hij liet de boterham met pindakaas en de pindakaas pot en het mes liggen. Hij wou weer naar zijn slaapkamer gaan. Maar toen hij in zijn kamer was, hoorde hij gerommel in de woonkamer. Joep ging toch weer terug. Joep keek in de woonkamer en het eerste waar hij op ging letten waren de oranje lintjes. En ze waren weg. En toen hij verder keek in de kamer zag hij dat de TV weg was. Hoe kan dat nou weer? Was het dan gewoon een boef? Een boef waar Joep bang voor was? Joep ging gauw weg naar zijn bed. En hij zag toch echt dat er iets onder zijn bed lag. Hij wou zijn lichtje er bij pakken, maar nee! Hij moest slapen in het donker! Het lichtje was uitgevallen. Hij had er geen zin in, zo in het donker kijken wat het was. En Joep schrok heel erg toen hij ontdekte dat er heel veel spinnen waren. Hij schreeuwde heel hard. Hij dacht: Niet weer naar de woonkamer! In mijn bed! Dan is mijn droom sneller voorbij. En daar lag hij. In zijn bed. In het donker. Met spinnen onder zich. Met een boef die is langs geweest. Joep lag stokstijf in zijn bed. Hij draaide zich om. En hij zag wat oranje en iets roods. Hij zei slaperig: Wat nu weer? En toen… een killerclown. Hij kon niks. En hij was niet alleen. De killerclown was niet alleen. Een mes. Een mes met pindakaas erop.

Een paar dagen later was de begrafenis. Er waren niet heel veel mensen. Wat raar is met een jongen als Joep. Maar de mensen die er waren huilde heel hard. De zus van Joep was er ook. Ze ging nep huilen. Ze ging nep huilen en dacht: Missie geslaagd!

Standaard
Madelief, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Mief! Je bent elf!!

Lieve Mief,

Tjonge! Het is vandaag jouw elfde verjaardag.
Vandaag is het alweer elf jaar geleden dat wat artsen en verplegend personeel jou op de wereld hebben gezet. Ik lag er bij en keek er niet eens naar.
Daar was geen tijd meer voor.
Sindsdien lijkt de tijd voorbij gevlogen!
Terugkijkend vlieg ik van de ene herinnering naar de andere.
En je kent me; ik kijk graag op die herinneringen terug.
Die maken me trots.
Die vertederen me.
Die brengen spontaan een lach op mijn gezicht.
(En ik geef toe: ik zie ook heel veel dingen voor me die jij per ongeluk niet expres zo maar opeens plotseling zonder na te denken achteloos kapot wist te friemelen. En dan zei je ‘Oepsie!’, lachte je stralendste lach en alles leek weer heel…)
Maar ik kan niet eens beschrijven met hoeveel plezier ik terug kijk op de afgelopen elf jaren.
Elf!
Schat, wat word je groot!

Even graag zie ik wie je nu bent.
Met al je liefde.
Met al je onnodige onzekerheden.
Met je bijzondere vriendschap met Joep.
En niet in het minst je enorme berg talent om mens te zijn. Een leuk mens. Een fijn mens. Een precies-goed-mens.
Waar ik waarschijnlijk mijn leven lang twijfel aan wie ik nou eigenlijk helemaal ben ten opzichte van alle andere mensen op de wereld, sta jij op je elfde al je vrouwtje te staan. En straalt dat ook uit. Dat je er komt. Hoe dan ook. En goed ook.
En ik geloof je.
Nee, ik ben overtuigd!
Nu ben je nog onzeker door alles wat niet gaat zoals het bij de meeste anderen gaat; door dingen die soms zoveel moeite kosten.
Maar de dag dat jij niet meer twijfelt aan wat je wel kunt, én hoeveel dat waard is, komt snel dichterbij.
Dat je weet dat schrijven en alles met getallen verdomd moeilijk is maar dat er zo vreselijk veel meer is dan dat.
En dat jij die dingen nou juist allemaal doet zonder je hand er voor om te draaien. Nu al.
En dat vind ik zo knap van jou; daar kijk ik zo graag naar.
Je bent wie je bent .
Jij bent in staat gebleken de wereld mooier te kleuren alleen al door er te zijn.
Schijnbaar onvermoeibaar.
Ondanks al je twijfel en je zorgen. Over jou.
En als je je twijfel wel eens los laat –want je bent zo’n lekkere dame met pit!- dan kom je met briljante ideeën en slimme opmerkingen, doorgaans een beetje grappend.
En stralend.
Dan zit er niks anders op dan nog meer van je te genieten.
Van je puurheid.
Van je unieke jij.

Ik kan alleen maar hopen dat je dat nog veel vaker gaat doen.
En dat ik naast je mag blijven lopen.
Dat ik je bij kan blijven benen.  Want dat vraag ik me af.
Ondertussen blijf ik nieuwsgierig naar wat er nog meer komen gaat.
Of je daadwerkelijk zult weten wat je waard bent.
Of je daadwerkelijk weet wat het waard is wat jij kunt.
Of je niet alleen zult doen en zeggen wat sociaal wenselijk is.
Dat je soms om hulp vraagt en weet dat je het minstens zo vaak zelf geeft.
Dat je ook voor jezelf oprecht blij zult kunnen zijn.
Vaak en vaker.
Zodat je altijd jij zult kunnen zijn.
Want jij bent jij en van jou is er maar één.

Voorlopig ben je elf.  Alweer elf.
Dat kleine dunne meisje dat in de box zichtbaar nog niet lekker in ‘r velletje zat, staat aan de vroege vooravond van puberteit, beslissingen en veranderingen. Enerzijds nog jong en speels; anderzijds steeds meer vastberaden op pad naar het leven dat jou past als een jas.

Lieve Madelief, ik ben zo waanzinnig trots dat uitgerekend ik jouw moeder ben.
Het aantal dingen waar je mij bij nodig hebt, neemt in rap tempo af, maar er is één ding waarvan ik het nodig vind om het je eindeloos te vertellen.
Opdat je nooit twijfelt, laat staan vergeet:
Dat ik eindeloos van je hou.
Gewoon. Van jou.
Om jou.

Gefeliciteerd, liefste jongste dochter / Allerliefste Mief!
Je allergrootste fan – Mamma

miefinlijstje11

 

 

Standaard
Joep, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Joep! Je bent elf!!

Lieve Joep,

Tjonge! Het is vandaag jouw elfde verjaardag.
Vandaag is het alweer elf jaar geleden dat ik jou met hulp van wat artsen en verplegend personeel op de wereld heb gezet.
De enige reden dat het niet gisteren lijkt, is dat er sindsdien veel te veel gebeurd is. Een wereld aan herinneringen heb ik sindsdien opgebouwd; te veel om in één dag te passen.
En je kent me; ik kijk graag op die herinneringen terug.
Ze vertederen me.
Ze laten me lachen.
Ze maken me trots.
(En ik geef toe: ik word weer moe als ik denk aan die paar maanden dat je als jochie van ongeveer tweeënhalf wakker werd als wij tegen een uur of twaalf naar bed gingen. En dan niet meer ging slapen. Wat we ook probeerden. Wat we ook deden. Jij was wakker en wilde op onderzoek. Spelen. Teletubbies kijken. Met Teletubbies spelen. Tot de volgende dag om een uur of zeven. ’s Avonds.)
Maar ik kan niet eens beschrijven met hoeveel plezier ik terug kijk op de afgelopen elf jaren.
Elf!
Man, wat word je groot!!

Even graag zie ik wie je nu bent.
Met al je humor.
Met je honger naar feitjes.
Met je bijzondere vriendschap met Madelief.
En niet in het minst met je eigenheid waar ik zo vreselijk veel respect voor heb.
Waar ik waarschijnlijk mijn leven lang loop te zoeken naar de juiste weg, ben jij op je elfde al ‘en route’ op een weg die je ongetwijfeld nog op mooie plekken zal brengen zonder te weten wat die stip aan de horizon precies behelst.
Vertrouwde mensen die met je mee lopen – soms maar een klein stukje – zijn er voor het duwtje in de rug en om je te navigeren maar jij schudt ze af zonder dat ze het in de gaten hebben.
Je kunt al zo veel zonder ze.
Je maakt je eigen beslissingen over wel of niet interessant
Of van belang.
Met een uitstraling alsof dat nogal wiedes is.
En dat vind ik zo knap; daar kijk ik graag naar.
Jij bent wie je bent.
Jij bent in staat gebleken jouw wereld een goeie plek te geven in het universum van de mensen om je heen.
Met een open verbinding naar hen en een veilige plek voor jouw alleen.
En als je wel eens twijfelt –want keuzes maken betekent doorgaans dat je mensen moet teleurstellen- dan vraag je hulp aan hen die je verstaan; zelden hardop.
En je bedankt ze vervolgens.
Niet uitbundig.
Op jouw manier. Nooit hardop en zelden zoals anderen dat gewoon zijn, maar voor een goed verstaander onmiskenbaar passend. Voor het vertrouwen en de nieuwe verworvenheden.

Ik kan alleen maar hopen dat je dat allemaal nog lang blijft doen.
En dat ik je blijf kunnen lezen.
Graag nog langer. Minstens net zo goed.
Ondertussen blijf ik nieuwsgierig naar wat er nog meer komen gaat.
Of je daadwerkelijk verwerkt wat je snapt.
Of je daadwerkelijk snapt wat je allemaal verwerkt.
Of je kunt blijven kiezen voor niet-alleen-maar die veilige plek voor jou alleen.
Maar daar ook regelmatig uitbreekt.
Om te laten zien wie je bent.
Vrolijk en ontspannen.
Vaak en vaker.
Zodat je altijd jij zult kunnen zijn.
Want jij bent jij en van jou is er maar één!

Voorlopig ben je elf. Alweer elf.
Dat kleine blije baasje dat zijn tijd in de box zichtbaar een beetje lag uit te dienen in de wetenschap dat er meer zou komen, staat aan de vroege vooravond van puberteit, eigen keuzes en veranderingen. Enerzijds blij dat je ze nog een beetje weg kunt duwen; anderzijds nieuwsgierig naar wat er komen gaat.

Lieve Joep, ik ben zo gruwelijk trots dat uitgerekend ik jouw moeder ben.
Het aantal dingen die ik je kan vertellen die jij nog niet weet, neemt in rap tempo af, maar er is één ding wat ik je graag eindeloos wil blijven vertellen.
Opdat je nooit twijfelt, laat staan vergeet:
Dat ik eindeloos van je hou.
Gewoon. Van jou.
Om jou.

Gefeliciteerd, liefste zoon!
De vrouw met de buik waar jij in zat. / Zus van de moeder van het zusje van je neef / Je allergrootste fan / Mamma

joepinlijstje11

Standaard
#project50x15, De wereld volgens Joep, Joep, Yvonn

Boekverslag ‘Knopen in mijn zakdoek’ door Joep

Joep had vandaag zijn boekbespreking op school.
Nou is de combinatie Joep en ‘boek’ (helaas) geen vaak voorkomende situatie, dus het was niet bepaald een enorme berg aan mogelijkheden waar Joep uit kon kiezen.
Op zich ook wel lekker natuurlijk; dat vermindert immers de keuzestress.
En van keuzestress had Joep geen last. Ook niet door een gebrek aan keuzes.
Hij besloot namelijk het voorbeeld van zijn beide zussen te volgen.
Zijn zwaar beduimelde exemplaar van ‘Knopen in mijn zakdoek’ werd uit de kast getrokken.
Hij bladerde er nog eens wat doorheen en koos een paar verhaaltjes om voor te lezen.
Ergens tussendoor rammelde hij een verslag in elkaar. Om in te leveren bij de boekbespreking. En vroeg op zijn Joeps of ik het wellicht even kon printen.
(Ik kreeg een mailtje: “Ja, ik zou het op zich wel leuk vinden als mijn boekverslag wordt uitgeprint.”)
(NB: Ziet u het vraagteken? Ik niet…)

Ik bemoei me niet met Joep zijn werkstukken, verslagen, presentaties.
Of toch in ieder geval nauwelijks.
Zeg hooguit dat ‘ie misschien moet gaan beginnen.
En dan zegt ‘ie dat ‘ie dat weet.
Op zijn allervriendelijkst.
(*kuch*)
Dus.
Dat doet ‘ie maar mooi zelf.
Als ‘ie me nodig heeft, dan weet hij me te vinden.
Zo bleek maar weer uit zijn mail.
Dus.
Ik printte -oké, ik voegde één keer een b toe aan ‘Krijnerg’-; bleek nieuwsgierig; las en vroeg of ik het op mijn blog mocht zetten.
Omdat ik het wilde bewaren.
Eerlijk is eerlijk. Als een knoop in mijn zakdoek.
Het mocht.
Zo is ‘ie wel.

Dus.
Bij deze.
Joep zijn boekverslag.
Over mijn bundeling van verhaaltjes.

Boek: Knopen in mijn zakdoek

Schrijfster: Yvonn Krijnberg

Flaptekst
Met een onbezorgde jeugd als jongste dochter in een gelukkig, gemiddeld gezin begint een verzameling dierbare herinneringen. Leuke; pijnlijke; maar ook pietluttige moment om te onthouden. En te koesteren. De verzameling wordt al snel groter als ze in 2003 een dochter krijgt en in 2006 een zoon en een dochter krijgt. Als er een eind komt aan de herinneringen waar haar vader in voor komt, wordt de wens geboren om de verzameling vast te leggen.

Samenvatting
Yvonn Krijnberg (Gouda, 1971) is een vrouw die veel herinneringen heeft. Bijvoorbeeld haar vader, die overleden was. En de geboorte van Brecht van Voorst (2003) en van Joep en Madelief van Voorst (2006). Veel herinneringen schreef ze op op haar eigen blog. Uiteindelijk heeft ze daar van een boek gemaakt.

Personages
Yvonn Krijnberg
Dit is het persoon die al deze herinneringen heeft opgeschreven. Zij maakte dit allemaal mee.

Ton Krijnberg
Dit is haar vader. Die was, en is nog steeds trouwens, overleden. Hij gebruikte een zakdoek voor heel veel verschillende dingen en deed er een knoop in om iets niet te vergeten. Daarom is de titel van dit boek ook tot stand gekomen.

Marc van Voorst
Dit is haar man. Hiermee is ze getrouwd. Hierdoor heeft ze ook haar kinderen gekregen:

Brecht van Voorst
Zij is een van de kinderen. Zij werd eerst geboren.

Joep van Voorst
Hij is ook een kind. Hij is de tweelingbroer van degene waar we het straks over hebben.

Madelief van Voorst.
Madelief is ook een kind. Zij is de tweelingzus van degene waar we het net over hadden.

Lyda Krijnberg
Lyda is de moeder van Yvonn. En dus de vrouw van Ton.


Thematiek
Dit boek laat zien hoe het leven was van iemand met een overleden vader en 3 kinderen en veel meer dingen.

Titelverklaring
Haar vader had een zakdoek die hij veel gebruikte en ook om dingen niet te vergeten. Daar voor deed hij een knoop in zijn zakdoek.

Stijl
De stijl van Yvonn Krijnberg is een stijl met soms een paar ingewikkelde woorden erin. En. Punten. Gebruikt ze. Ook veel.

boekbespreking Joep

Standaard
Brecht, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Dertien

Dertien jaar
Dertien jaar lief
Dertien jaar mooi
Dertien jaar eigenwijs
Dertien jaar beetje angstig
Dertien jaar braaf
Dertien jaar kat uit de boom
Dertien jaar wilskracht
Dertien jaar ambitie
Dertien jaar dapper
Dertien jaar leergierig
Dertien jaar lat hoog leggen
Dertien jaar supereigenwijs
Dertien jaar gepassioneerd
Dertien jaar kort lontje
Dertien jaar kibbelen
Dertien jaar vrienden
Dertien jaar wij
Dertien jaar Doedah
Dertien jaar creatief
Dertien jaar verhalen
Dertien jaar kletsen
Dertien jaar melig
Had ik al gezegd ‘Dertien jaar stronteigenwijs’?
Dertien jaar chocolade
Dertien jaar pasta
Dertien jaar dansen
Dertien jaar kibbelen
Dertien jaar. Er net tussen in.
Dertien jaar nog zo veel meer
Dertien jaar zò genoten
Dertien jaar zò liefgehad
Dertien jaar niet willen missen
Dertien jaar dochter
Dertien jaar jij
Dertien jaar trots
Wat zeg ik? Dertien jaar beretrots!
Dertienjarige, gefeliciteerd van mij!!

brecht-13-2004

Standaard