Madelief, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Mief! Je bent elf!!

Lieve Mief,

Tjonge! Het is vandaag jouw elfde verjaardag.
Vandaag is het alweer elf jaar geleden dat wat artsen en verplegend personeel jou op de wereld hebben gezet. Ik lag er bij en keek er niet eens naar.
Daar was geen tijd meer voor.
Sindsdien lijkt de tijd voorbij gevlogen!
Terugkijkend vlieg ik van de ene herinnering naar de andere.
En je kent me; ik kijk graag op die herinneringen terug.
Die maken me trots.
Die vertederen me.
Die brengen spontaan een lach op mijn gezicht.
(En ik geef toe: ik zie ook heel veel dingen voor me die jij per ongeluk niet expres zo maar opeens plotseling zonder na te denken achteloos kapot wist te friemelen. En dan zei je ‘Oepsie!’, lachte je stralendste lach en alles leek weer heel…)
Maar ik kan niet eens beschrijven met hoeveel plezier ik terug kijk op de afgelopen elf jaren.
Elf!
Schat, wat word je groot!

Even graag zie ik wie je nu bent.
Met al je liefde.
Met al je onnodige onzekerheden.
Met je bijzondere vriendschap met Joep.
En niet in het minst je enorme berg talent om mens te zijn. Een leuk mens. Een fijn mens. Een precies-goed-mens.
Waar ik waarschijnlijk mijn leven lang twijfel aan wie ik nou eigenlijk helemaal ben ten opzichte van alle andere mensen op de wereld, sta jij op je elfde al je vrouwtje te staan. En straalt dat ook uit. Dat je er komt. Hoe dan ook. En goed ook.
En ik geloof je.
Nee, ik ben overtuigd!
Nu ben je nog onzeker door alles wat niet gaat zoals het bij de meeste anderen gaat; door dingen die soms zoveel moeite kosten.
Maar de dag dat jij niet meer twijfelt aan wat je wel kunt, én hoeveel dat waard is, komt snel dichterbij.
Dat je weet dat schrijven en alles met getallen verdomd moeilijk is maar dat er zo vreselijk veel meer is dan dat.
En dat jij die dingen nou juist allemaal doet zonder je hand er voor om te draaien. Nu al.
En dat vind ik zo knap van jou; daar kijk ik zo graag naar.
Je bent wie je bent .
Jij bent in staat gebleken de wereld mooier te kleuren alleen al door er te zijn.
Schijnbaar onvermoeibaar.
Ondanks al je twijfel en je zorgen. Over jou.
En als je je twijfel wel eens los laat –want je bent zo’n lekkere dame met pit!- dan kom je met briljante ideeën en slimme opmerkingen, doorgaans een beetje grappend.
En stralend.
Dan zit er niks anders op dan nog meer van je te genieten.
Van je puurheid.
Van je unieke jij.

Ik kan alleen maar hopen dat je dat nog veel vaker gaat doen.
En dat ik naast je mag blijven lopen.
Dat ik je bij kan blijven benen.  Want dat vraag ik me af.
Ondertussen blijf ik nieuwsgierig naar wat er nog meer komen gaat.
Of je daadwerkelijk zult weten wat je waard bent.
Of je daadwerkelijk weet wat het waard is wat jij kunt.
Of je niet alleen zult doen en zeggen wat sociaal wenselijk is.
Dat je soms om hulp vraagt en weet dat je het minstens zo vaak zelf geeft.
Dat je ook voor jezelf oprecht blij zult kunnen zijn.
Vaak en vaker.
Zodat je altijd jij zult kunnen zijn.
Want jij bent jij en van jou is er maar één.

Voorlopig ben je elf.  Alweer elf.
Dat kleine dunne meisje dat in de box zichtbaar nog niet lekker in ‘r velletje zat, staat aan de vroege vooravond van puberteit, beslissingen en veranderingen. Enerzijds nog jong en speels; anderzijds steeds meer vastberaden op pad naar het leven dat jou past als een jas.

Lieve Madelief, ik ben zo waanzinnig trots dat uitgerekend ik jouw moeder ben.
Het aantal dingen waar je mij bij nodig hebt, neemt in rap tempo af, maar er is één ding waarvan ik het nodig vind om het je eindeloos te vertellen.
Opdat je nooit twijfelt, laat staan vergeet:
Dat ik eindeloos van je hou.
Gewoon. Van jou.
Om jou.

Gefeliciteerd, liefste jongste dochter / Allerliefste Mief!
Je allergrootste fan – Mamma

miefinlijstje11

 

 

Standaard
Joep, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Joep! Je bent elf!!

Lieve Joep,

Tjonge! Het is vandaag jouw elfde verjaardag.
Vandaag is het alweer elf jaar geleden dat ik jou met hulp van wat artsen en verplegend personeel op de wereld heb gezet.
De enige reden dat het niet gisteren lijkt, is dat er sindsdien veel te veel gebeurd is. Een wereld aan herinneringen heb ik sindsdien opgebouwd; te veel om in één dag te passen.
En je kent me; ik kijk graag op die herinneringen terug.
Ze vertederen me.
Ze laten me lachen.
Ze maken me trots.
(En ik geef toe: ik word weer moe als ik denk aan die paar maanden dat je als jochie van ongeveer tweeënhalf wakker werd als wij tegen een uur of twaalf naar bed gingen. En dan niet meer ging slapen. Wat we ook probeerden. Wat we ook deden. Jij was wakker en wilde op onderzoek. Spelen. Teletubbies kijken. Met Teletubbies spelen. Tot de volgende dag om een uur of zeven. ’s Avonds.)
Maar ik kan niet eens beschrijven met hoeveel plezier ik terug kijk op de afgelopen elf jaren.
Elf!
Man, wat word je groot!!

Even graag zie ik wie je nu bent.
Met al je humor.
Met je honger naar feitjes.
Met je bijzondere vriendschap met Madelief.
En niet in het minst met je eigenheid waar ik zo vreselijk veel respect voor heb.
Waar ik waarschijnlijk mijn leven lang loop te zoeken naar de juiste weg, ben jij op je elfde al ‘en route’ op een weg die je ongetwijfeld nog op mooie plekken zal brengen zonder te weten wat die stip aan de horizon precies behelst.
Vertrouwde mensen die met je mee lopen – soms maar een klein stukje – zijn er voor het duwtje in de rug en om je te navigeren maar jij schudt ze af zonder dat ze het in de gaten hebben.
Je kunt al zo veel zonder ze.
Je maakt je eigen beslissingen over wel of niet interessant
Of van belang.
Met een uitstraling alsof dat nogal wiedes is.
En dat vind ik zo knap; daar kijk ik graag naar.
Jij bent wie je bent.
Jij bent in staat gebleken jouw wereld een goeie plek te geven in het universum van de mensen om je heen.
Met een open verbinding naar hen en een veilige plek voor jouw alleen.
En als je wel eens twijfelt –want keuzes maken betekent doorgaans dat je mensen moet teleurstellen- dan vraag je hulp aan hen die je verstaan; zelden hardop.
En je bedankt ze vervolgens.
Niet uitbundig.
Op jouw manier. Nooit hardop en zelden zoals anderen dat gewoon zijn, maar voor een goed verstaander onmiskenbaar passend. Voor het vertrouwen en de nieuwe verworvenheden.

Ik kan alleen maar hopen dat je dat allemaal nog lang blijft doen.
En dat ik je blijf kunnen lezen.
Graag nog langer. Minstens net zo goed.
Ondertussen blijf ik nieuwsgierig naar wat er nog meer komen gaat.
Of je daadwerkelijk verwerkt wat je snapt.
Of je daadwerkelijk snapt wat je allemaal verwerkt.
Of je kunt blijven kiezen voor niet-alleen-maar die veilige plek voor jou alleen.
Maar daar ook regelmatig uitbreekt.
Om te laten zien wie je bent.
Vrolijk en ontspannen.
Vaak en vaker.
Zodat je altijd jij zult kunnen zijn.
Want jij bent jij en van jou is er maar één!

Voorlopig ben je elf. Alweer elf.
Dat kleine blije baasje dat zijn tijd in de box zichtbaar een beetje lag uit te dienen in de wetenschap dat er meer zou komen, staat aan de vroege vooravond van puberteit, eigen keuzes en veranderingen. Enerzijds blij dat je ze nog een beetje weg kunt duwen; anderzijds nieuwsgierig naar wat er komen gaat.

Lieve Joep, ik ben zo gruwelijk trots dat uitgerekend ik jouw moeder ben.
Het aantal dingen die ik je kan vertellen die jij nog niet weet, neemt in rap tempo af, maar er is één ding wat ik je graag eindeloos wil blijven vertellen.
Opdat je nooit twijfelt, laat staan vergeet:
Dat ik eindeloos van je hou.
Gewoon. Van jou.
Om jou.

Gefeliciteerd, liefste zoon!
De vrouw met de buik waar jij in zat. / Zus van de moeder van het zusje van je neef / Je allergrootste fan / Mamma

joepinlijstje11

Standaard
#project50x15, De wereld volgens Joep, Joep, Yvonn

Boekverslag ‘Knopen in mijn zakdoek’ door Joep

Joep had vandaag zijn boekbespreking op school.
Nou is de combinatie Joep en ‘boek’ (helaas) geen vaak voorkomende situatie, dus het was niet bepaald een enorme berg aan mogelijkheden waar Joep uit kon kiezen.
Op zich ook wel lekker natuurlijk; dat vermindert immers de keuzestress.
En van keuzestress had Joep geen last. Ook niet door een gebrek aan keuzes.
Hij besloot namelijk het voorbeeld van zijn beide zussen te volgen.
Zijn zwaar beduimelde exemplaar van ‘Knopen in mijn zakdoek’ werd uit de kast getrokken.
Hij bladerde er nog eens wat doorheen en koos een paar verhaaltjes om voor te lezen.
Ergens tussendoor rammelde hij een verslag in elkaar. Om in te leveren bij de boekbespreking. En vroeg op zijn Joeps of ik het wellicht even kon printen.
(Ik kreeg een mailtje: “Ja, ik zou het op zich wel leuk vinden als mijn boekverslag wordt uitgeprint.”)
(NB: Ziet u het vraagteken? Ik niet…)

Ik bemoei me niet met Joep zijn werkstukken, verslagen, presentaties.
Of toch in ieder geval nauwelijks.
Zeg hooguit dat ‘ie misschien moet gaan beginnen.
En dan zegt ‘ie dat ‘ie dat weet.
Op zijn allervriendelijkst.
(*kuch*)
Dus.
Dat doet ‘ie maar mooi zelf.
Als ‘ie me nodig heeft, dan weet hij me te vinden.
Zo bleek maar weer uit zijn mail.
Dus.
Ik printte -oké, ik voegde één keer een b toe aan ‘Krijnerg’-; bleek nieuwsgierig; las en vroeg of ik het op mijn blog mocht zetten.
Omdat ik het wilde bewaren.
Eerlijk is eerlijk. Als een knoop in mijn zakdoek.
Het mocht.
Zo is ‘ie wel.

Dus.
Bij deze.
Joep zijn boekverslag.
Over mijn bundeling van verhaaltjes.

Boek: Knopen in mijn zakdoek

Schrijfster: Yvonn Krijnberg

Flaptekst
Met een onbezorgde jeugd als jongste dochter in een gelukkig, gemiddeld gezin begint een verzameling dierbare herinneringen. Leuke; pijnlijke; maar ook pietluttige moment om te onthouden. En te koesteren. De verzameling wordt al snel groter als ze in 2003 een dochter krijgt en in 2006 een zoon en een dochter krijgt. Als er een eind komt aan de herinneringen waar haar vader in voor komt, wordt de wens geboren om de verzameling vast te leggen.

Samenvatting
Yvonn Krijnberg (Gouda, 1971) is een vrouw die veel herinneringen heeft. Bijvoorbeeld haar vader, die overleden was. En de geboorte van Brecht van Voorst (2003) en van Joep en Madelief van Voorst (2006). Veel herinneringen schreef ze op op haar eigen blog. Uiteindelijk heeft ze daar van een boek gemaakt.

Personages
Yvonn Krijnberg
Dit is het persoon die al deze herinneringen heeft opgeschreven. Zij maakte dit allemaal mee.

Ton Krijnberg
Dit is haar vader. Die was, en is nog steeds trouwens, overleden. Hij gebruikte een zakdoek voor heel veel verschillende dingen en deed er een knoop in om iets niet te vergeten. Daarom is de titel van dit boek ook tot stand gekomen.

Marc van Voorst
Dit is haar man. Hiermee is ze getrouwd. Hierdoor heeft ze ook haar kinderen gekregen:

Brecht van Voorst
Zij is een van de kinderen. Zij werd eerst geboren.

Joep van Voorst
Hij is ook een kind. Hij is de tweelingbroer van degene waar we het straks over hebben.

Madelief van Voorst.
Madelief is ook een kind. Zij is de tweelingzus van degene waar we het net over hadden.

Lyda Krijnberg
Lyda is de moeder van Yvonn. En dus de vrouw van Ton.


Thematiek
Dit boek laat zien hoe het leven was van iemand met een overleden vader en 3 kinderen en veel meer dingen.

Titelverklaring
Haar vader had een zakdoek die hij veel gebruikte en ook om dingen niet te vergeten. Daar voor deed hij een knoop in zijn zakdoek.

Stijl
De stijl van Yvonn Krijnberg is een stijl met soms een paar ingewikkelde woorden erin. En. Punten. Gebruikt ze. Ook veel.

boekbespreking Joep

Standaard
Brecht, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Dertien

Dertien jaar
Dertien jaar lief
Dertien jaar mooi
Dertien jaar eigenwijs
Dertien jaar beetje angstig
Dertien jaar braaf
Dertien jaar kat uit de boom
Dertien jaar wilskracht
Dertien jaar ambitie
Dertien jaar dapper
Dertien jaar leergierig
Dertien jaar lat hoog leggen
Dertien jaar supereigenwijs
Dertien jaar gepassioneerd
Dertien jaar kort lontje
Dertien jaar kibbelen
Dertien jaar vrienden
Dertien jaar wij
Dertien jaar Doedah
Dertien jaar creatief
Dertien jaar verhalen
Dertien jaar kletsen
Dertien jaar melig
Had ik al gezegd ‘Dertien jaar stronteigenwijs’?
Dertien jaar chocolade
Dertien jaar pasta
Dertien jaar dansen
Dertien jaar kibbelen
Dertien jaar. Er net tussen in.
Dertien jaar nog zo veel meer
Dertien jaar zò genoten
Dertien jaar zò liefgehad
Dertien jaar niet willen missen
Dertien jaar dochter
Dertien jaar jij
Dertien jaar trots
Wat zeg ik? Dertien jaar beretrots!
Dertienjarige, gefeliciteerd van mij!!

brecht-13-2004

Standaard
Bla Bla Bla, De wereld volgens Joep, Joep, Via social media gedeeld, Yvonn

Mooi moment om te stoppen

Het is woensdagmorgen. Vroeg.
Joep z’n tas staat klaar.
Broeken, truien, blouses, shirt, handdoeken, tandenborstel, tandpasta, glazen potjes, waxinelichtjes, onderlaken, pyjama, sokken, onderbroeken, zwembroek, handdoeken. Dat zo’n beetje.
Voor amper tweeënhalve dag.
Bovenbouwkamp.
En een slaapzak.
En een hoofdkussen. Met sloop.
Ik pak zijn schooltas. Voor het lunchpakket. En snoepjes.
Zijn agenda haal ik uit zijn tas.
Die zal ‘ie op kamp niet gaan gebruiken; veel te druk met alles waar ‘ie zo veel zin in heeft.
’s Nachts ook!
Ik zie dat er nog een zwaar gekreukeld pakketje papieren in zijn tas zit.
Dat haal ik er ook maar uit; kijk wat het is.
Het blijkt een aantal bladen met informatie, vragen en opdrachten over Prinsjesdag.
Hmm… Had dat nog wel in zijn tas moeten zitten?
Geen idee.
Ik zie Joep z’n friemelhandschrift.
Hoeft ‘ie niet meer aan elkaar te schrijven?
Zal wel niet.
Zo te zien is ‘ie daar blij mee.
Hij maakt duidelijk van de gelegenheid gebruik.
Ik ben benieuwd wat ‘ie schrijft.
Ik ontcijfer zijn friemelhandschrift.

De opdracht is een verhaal van minstens tien zinnen te schrijven waarin Prinsjesdag over vijftig jaar wordt beschreven.
Ik onderdruk de neiging zinnen te gaan tellen; Joep kan lange verhalen maken maar volgens mij haalt hij de tien zinnen hier niet…
Ik lees hoe Prinsjesdag van de toekomst er volgens Joep uitziet:

“Ik denk dat Prinsjesdag er misschien over 50 jaar niet meer is. Ik bedoel: 250 jaar is een mooie leeftijd om te stoppen.[….]”

Het is woensdagmorgen.
Ik weet dat ik Joep ga missen.

prinsjesdag

Het is donderdagmiddag.
Ik mail wat heen en weer met een collega.
Over iets wat nog even af moet.
Van mij.
En dan meteen daarna nog iets.
Wel zo makkelijk.
Kost een kwartiertje extra, maar dan is het ook maar klaar.
De collega denkt er anders over.
Over dat kwartiertje.
Die laat dat tweede ding voor morgen liggen.
Dan is er weer een dag.
Die rondt het eerste ding af.
En vindt dat “Een mooi moment om te stoppen.”

Het is donderdagmiddag. Laat.
Ik mis Joep.

Standaard
Niet via social media gedeeld, Persoonlijk

Op mij


Ik hou niet meer
Vertrouw niet meer
Maar ben ook niet meer boos

Niet omdat ik jarenlang niet naar mijn intuïtie luisterde
Dat knagende gevoel afdeed als ‘iets stoms van mij’
Niet omdat ik mijn instinct negeerde
Niet wilde weten wat mijn voorgevoel me leerde.
Niet omdat ik me al zo lang zo vaak zo eenzaam voelde
Maar jou je ruimte gaf
Niet omdat ik mezelf eigenlijk ook wel wat had gegund
Momenten en situaties zag die fijner hadden gekund
Niet dat ik dat soms niet meer kon verbergen
Niet omdat ik denk dat dat er niets mee te maken had
Meer dat het ander het gevolg was van het één
Niet iets van mij alleen.
Niet omdat ik mijn andere wang toekeerde
Een tweede klap verwachtte
En toen toch schrok
Hoe hard die was.
Door zo gruwelijk lang al.
En walging met zoveel afgrijzen uitgespuwd.
Niet omdat ik serieus ging twijfelen aan mijzelf
Omdat ik volledig van mijn sokken was geblazen
Niet meer wist wat te denken
Wat te voelen
Laat staan wat te doen.
Niet omdat ik huilend in slaap viel
Stiekem wachtte op beterschap
Alsmaar hopend op een excuus
Overtuigend
Gemeend

Maar ook niet
Omdat ik de waarheid verzweeg
En daarmee dus loog
Omdat ik me terug trok
Me afsloot
Weinig interesse toonde
Wel wat attenter had kunnen zijn
Je alleen liet tegen alle beloften in
Je niet wilde kwetsen
Maar dat al met al juist deed
Omdat ik wel weet dat ik je pijn deed
Onnodig en onverdiend
Maar dat niet fatsoenlijk toe gaf
Het gewoon niet kon.
Omdat ik mijn kop in het zand stak
Alsof dat het enige logische was
Van jou hetzelfde verwachtte
Terwijl je het misschien allemaal fout interpreteert
Maar je geen andere optie laat

Ik hou niet meer
Vertrouw niet meer
Maar ben ook niet meer boos
Op mij

Ik weet nu
Wat ik me zelden eerder realiseerde
Dat ik best een beetje lief was
En leuk
Loyaal
Te vertrouwen
Misschien zelfs om een beetje van te houden
Allerminst koud
Of kil
Of zelfs allebei.
Maar bovenal een mens
Die zich niets heeft te verwijten
(Misschien wel wat meer had verdiend!)

 

Ik hou niet meer
Vertrouw niet meer
Maar
– Eindelijk! –
Heel voorzichtig
Steeds iets meer
Wel weer
Een heel klein beetje
Op mij.

Standaard
Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Op

Ik was zo ontzettend aan vakantie toe.
Zo op.
Op van het geregel.
Dat iedereen overal op tijd is.
Met de juiste kleren.
En de juiste spullen.
Dat alles op tijd af is.
Voor iedereen.
Dat iedereen tevreden is.
Of liever nog: blij.
Met alles.
Dat anderen niet in zeven sloten.
Tegelijk.
Ik bedoel.
Als iemand dat moet doen.
Laat mij dat dan maar zijn.
Ik red me wel.
Dat ik op m’n werk soms wat zinnigs zeg.
En doe.
Dat ik niet teleurstel.
Dat werk af is.
Op tijd.
Goed.
Dat andere mensen verder kunnen.
Weer wat geleerd.
Dat iedereen tevreden is.
Of liever nog: enthousiast.
Van het profileren.
Van het solliciteren.
Van oude en nieuwe baan combineren.
Onmisbaarheid aanraken in allebei.
Kritisch genoeg ten aanzien van de nieuwe situatie.
Maar niet te veel om lastig te zijn.
Weten waar het wringt in de oude.
Meegaan in de nieuwe wereld.
Zonder een mak schaap te zijn.
Van voortdurend scherp en bedacht zijn.
Op kansen, mogelijkheden en politiek spel.
Van menselijkheid combineren met andere belangen.
Niet omdat het kan.
Maar omdat het moet.
Van studeren.
Bijleren.
Werkafspraken.
Doelen stellen.
Kennis maken.
Afscheid nemen.
Representeren.
Van fulltime werk en veel moeder combineren.
Van conflicterende deadlines.
Van alles tegelijkertijd.
Van moeten.
Van mezelf.
Van ‘toe maar, ik doe het wel’.
Van kattebelletjes.
Whatsappjes.
Mailtjes.
Even snel.
Van de koude kermis bij thuiskomst.
Van nog even dit.
En dan ook nog even dat.
Van gezanik, gezeur en gezeik.
(Sorry dat ik het zeg.)
Van mensen die dingen zeggen die ik niet bedoel.
Juist niet.
Van mensen die niks zeggen.
Van dingen waar ik wat van moet vinden.
Van niet alles weten om er echt iets van te vinden.
Van dingen die ik niet kan veranderen.
Zaken waar ik kennelijk geen invloed op heb.
Van verwachtingen.
Van verplichtingen.
Van zus. En van zo.
Enzo.

Nu is mijn vakantie op.
Met Brecht een basisschoolverlater-citytrip naar Parijs.
En daarna met z’n allen naar de Wadden.
Iedereen tevreden.
Geloof ik.
Dat had ik eigenlijk best goed geregeld.

Standaard