De wereld volgens Joep, Joep, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Genieten

Ik heb ze beloofd dat het een traditie zou zijn: als je van de basisschool af gaat mag je op citytrip met een ouder naar keuze naar een stad die te betreinen is binnen het tijdsbestek van drie dagen.
Brecht koos twee jaar geleden voor Parijs. En voor mij.
En nu ik met Joep in Londen ben, is het pas officieel een traditie.
Voor Madelief is het lastig. Parijs klonk fantastisch, maar na afloop van Joep zijn basisschoolverlaterstrip, lijkt Londen ook geweldig. En dan is daar nog de kwestie van de keuze voor de ouder. Ze vindt het sneu voor haar vader als hij niet één keer mag maar geeft ook eerlijk toe bang te zijn de weg kwijt te raken als ze met hem gaat…
Mijn advies om vooral haar hart te volgen, slaat natuurlijk nergens op; dat wijst nou juist twee kanten op…
Gelukkig heeft ze nog een paar maanden.

Maar goed, Londen dus.
Zodra we St. Pancras International uitlopen is het raak: Joep ziet -in overvloed- de rode dubbeldekkers en het links rijdende verkeer wat voor hem de reden was om voor Londen te kiezen!

Ons appartement is fijn; the London Eye; Tower of London; Towerbridge; Covent Garden; Leicester Square; M&M store; Piccadilly Circus; platform 9 3/4; de massa toeristen bij de wisseling van de wacht bij Buckingham Palace; Westminster Abbey; Harrod’s; het Olympisch stadion dat nu in gebruik is door West Ham United; Big Ben in de steigers met the Houses of Parliament; Trafalgar Square; St. Paul’s en Millennium Bridge. We strepen ze allemaal van ons lijstje binnen drie dagen. En niet te vergeten -mind the gap- de ‘tube’.
Net als de metro in Parijs Brecht eerst beangstigde om haar vervolgens met speels gemak in de vele doorgangen te laten lopen, zo is de Londense metro in eerste instantie overweldigend voor Joep. Alle geluiden; alle hordes londenaren; alle warmtegolven op perrons of in de metro zelf zijn benauwend. Maar al aan het eind van de eerste dag gaat Joep makkelijk mee in de stroom die hem zo eenvoudig bij alle bezienswaardigheden brengt. Al snel durft hij een paar meter bij me vandaan te gaan staan of zitten en pas op het allerlaatste moment op te staan als we bij ‘onze’ halte zijn. Als zijn waterflesje met de ideale hoeveelheid water gevuld is, bottleflipt hij op een vol perron met een grijns op zijn gezicht om het verwachte mislukken.
Er stond nog meer op mijn lijstje. Maar besloot keuzes te maken.
En Joep vond alles goed.
Joep zegt niet om de haverklap hoe leuk of mooi of wat-dan-ook hij Londen vindt, maar als hij klapt voor straatartiesten; enthousiast het origineel van musicalliedjes herkent; voor de artiesten op straat gaat zitten en ze geld gaat geven, weet ik dat Joep geniet. Als ik de schaarse dingen die ik weet aan Joep vertel, voeg ik er bijna verontschuldigend aan toe dat ik het (wel) mooi vind. Hij kijkt me niet begrijpend aan en zegt dat hij het ook mooi vindt. Ik geloof hem.

Als we ’s avonds moe naar ons appartement gaan, hebben we grootse lol.
Met je moeder in een tweepersoonsbed is hilarisch, uiteraard.
En gelukkig is er Wi-Fi en kan Joep mij muziek laten horen die hij leuk vindt.
Met de nadruk op hij.

Op de tweede avond kijkt Joep wat YouTube, probeert zijn zus via Whatsappen te ‘pranken’ en smult er van als dat lijkt te lukken. Zelf lees ik even een boek.
Tot Joep opeens een uitspraak doet die me tot tranen weet te roeren.
Een typische Joep-uitspraak.
Denk ik.
Vooral omdat hij hem langs neus en lippen weg maakt.

Een uitspraak die zoveel zegt.
Hoe hij zich jarenlang heeft gevoeld en het leven heeft beleefd; hoe gigantisch veel hij -ondanks de platte tekst van de uitspraak- van zijn zusje houdt en hoe lekker hij nu -12 jaar oud- in zijn vel zit.

Uit het niets, op een tweepersoonsbed in Londen, kijkend naar het schermpje van zijn telefoon en tussen twee oreo’s door:
“Mam, als ik nu zou moeten kiezen wie van ons tweeën -Madelief of ik- dood zou moeten gaan, gewoon omdat je op dat moment MOET kiezen, zou ik toch ‘Madelief’ zeggen…. ik vind het leven eigenlijk te leuk.”

Van lezen kwam niks meer.
Ik was doodop.
Maar het duurde even voor ik sliep.

Advertenties
Standaard
Joep, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

De tafel van Joep

Joep stampvoette
Joep brulde
Joep krijste
Joep huilde dikke tranen
Toen we hem achterlieten op de peuterspeelzaal
Joep was er nog niet aan toe
Zo sprak de ervaren peuterleidster
Over een half jaar gewoon nog eens proberen
En ik zei – snoeihard als ik ben-…
Dat we dat dus juist niet gingen doen.
Madelief vond het wél leuk op de peuterspeelzaal
Zij zou dus blijven
En Joep zou een half jaar lang twee ochtenden per week
Alleen zijn met zijn vader
Als God in Frankrijk.
Een half jaar later zou Joep ruim drie zijn
En nog minder van zins zijn
Om ‘Frankrijk’ op te geven voor de hel die peuterspeelzaal heet

Het was de stagiaire die voor Joep een tafeltje neer zette bij de deur
Waar hij zo hartverscheurend tegenaan stond te huilen.
En een leeg vel
En verf
Ze draaide het tafeltje om
Trok het wat dichter bij de groep
Nam Joep mee naar buiten
En zag dat Joep na een paar maanden aan de grote tafel zat.
Bij de groep
Waar Madelief zich allang als een vis in het water voelde

Na de peuterspeelzaal volgde uiteraard de kleuterklas.
Weer zo’n grote tafel
Weer met al die andere kinderen
Maar Joep huilde niet
Hij wist inmiddels hoe het werkte
Hoe hij zich daarbinnen moest redden
Maar kwam vaak in de verleiding om net te doen
Alsof zijn tafeltje weer bij de deur stond.
Zijn wereld tot dat tafeltje te verkleinen
Kleuterjuf sprak zijn lerend vermogen aan
Liet hem zien dat er veel te zien en te horen is in de wereld buiten het tafeltje
En dat je daar creatief mee om kunt gaan
Leuke dingen mee kunt doen

Een paar jaar ontbrak het Joep aan inspiratie
Om creatief te denken
Theorie die hij al ergens had opgehaald
Maakte school maar stom
“Alles wat ik op school leer, staat ook in de computer.”
Was Joep zijn uitleg bij deze mening.
Gelukkig en zeer toevallig kwam Joep vervolgens
In de middenbouw
Een aantal jaren na elkaar
In “De leukste klas waar je in kunt zitten.”
Waardoor school draaglijk werd.
Zo draaglijk dat Joep baalde toen hij na een dag ziek te zijn geweest
Nog een dag moest uitzieken.
Van zijn vader.
Bij zijn vader.
Als God in Frankrijk met autopech. Zoiets.
Als een kind dat in de hoek moet staan.
Met een tafeltje bij de deur.
Ver weg van waar het gebeurt.

Nu
Twee bovenbouwjaren later
Weet Joep heel goed dat zijn plek in welke groep dan ook
Niet het tafeltje bij de deur is
Daar mis je de krenten in de pap
Kun je niet goed naar de ander kijken
Want al zeg je niet van ze te leren
Zonder ze kun je ook minder goed filosoferen
Komt je humor nergens aan.

Joep is klaar voor de wereld die straks zo ongekend veel groter wordt.
Lange tijd vond hij het moeilijk te besluiten waar hij zijn tafeltje zou zetten
Niet alle argumenten wezen op deze plek
En gevoel bleek soms best lastig om te lezen

Joep verlaat de basisschool
Als een rustige, lieve jongen
Hij brult niet
Hij krijst niet
Hij stampvoet niet
(Behalve wanneer zijn computer niet doet wat hij zegt… )
Maar Joep huilde al een paar keer dikke tranen
Hij laat veel achter.
Een laatje, een tafelgroep; een klas; een team; een gebouw; een ritme.
Kringen, projecten; leuk én stom, juffen, meesters, vieringen, rekenen, taal en wat al niet meer
Alles wat inmiddels zo vertrouwd en dierbaar was
Maar niet meer op zijn tafel past
En boven alles
Madelief
Heus wel wetend dat zij er eigenlijk altijd is
Haar eigen tafeltje heeft
En dat die altijd naast de zijne staat.

 

joepkleuter

Lieve Joep,
fijne vent
Waar je tafeltje ook staat
Ik ben zò trots op jou
De weg die jij nu al hebt afgelegd
Met lef
En soms met tegenzin.
Maar altijd
Trouw
Aan jou.

Voor nu een hele fijne vakantie
En voor daarna een hele fijne, hele grote tafel
Vlak bij fijne mensen
En gewoon nog altijd
Vlak bij Madelief
En ook heel heel heel graag
Vlak bij mij!

Standaard
Joep, Madelief, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Precies goed

Ze fietsen voor me.
Het dagelijkse ritje naar school.
Ze hebben mij natuurlijk allang niet meer nodig.
Maar ik moet er ook even zijn.
Madelief torent hoog boven haar broer uit.
Joep trapt zich naar naast zijn soepel fietsende zus.
Ze zeggen niet zo veel tegen elkaar.
Maar dat ben ik na bijna twaalf jaar wel gewend.
Regelmatig komt er best veel geluid uit die twee.
(Nooit door ruzie. Altijd vanwege lol.)
Maar.
Zo lagen ze ook al in de box.
Af en toe een ‘huh’ (Joep) of een kraaiend gilletje (Madelief).
Vaak een hartverscheurende huilbui (Madelief) en soms een brommerig gehum (Joep).
Grote zus kletste in ‘r eentje tien keer zo veel als zij twee samen.
Minstens.
Maar Joep wist dat zijn tijd nog komen zou.
En Madelief kon simpelweg de woorden nog niet vinden.

Joep mocht een nieuwe fiets van oma.
Haar middelbare school-cadeau. Voor hem.
Joep was zeer tevreden.
Maar heeft de fiets vooralsnog gemeden.
Hij kent zichzelf.
Is niet zo zeker op die nieuwe fiets.
En vindt dat veel te gevaarlijk in druk naar-school-verkeer.
Ik geef hem gelijk.
Prijs hem om zijn inzicht en zelfkennis.
Hij is er van overtuigd dat het wel goed komt.
In de vakantie gaat ‘ie oefenen én groeien.
Ik ga hem helpen met dat eerste.
En dat tweede vooral mentaal.
Je zou het misschien niet denken.
Maar dat heeft ‘ie soms hard nodig.
Even handje vast en samen stappen.
En dan voelen hoe je dit ook gewoon zelf kan.
Waar de theorie in grote porties tegelijk komt binnen waaien.
Om te blijven zitten op plekken waar hij het razendsnel vandaan kan toveren,
daar is de praktijk vaak veel lastiger onder de knie te krijgen.
Tot je er voor gaat.
Angst opzij omdat iedereen het toch zeker doet.
Of omdat het ooit toch moet.
Op het moment dat je stopt met bedenken en beredeneren.
Hoe ingewikkeld ook.
Dan verbaas je soms jezelf.
Dus ook ik weet: dat komt goed.

Madelief mocht ook een nieuwe fiets van oma.
Haar middelbare school-cadeau. Voor haar.
Een jaar te vroeg.
Maar absoluut niet minder nodig.
Madelief deed een dansje van plezier.
En toen nog een stuk of vier.
Kon nauwelijks wachten om naar huis te fietsen.
Ik geef haar groot gelijk.
Prijs haar om haar moed en enthousiasme.
Niks lezen, leren, beredeneren of iets met getallen.
Gewoon doen.
Ze straalt.
Ze doet niet onder voor een ander.
Voelt zich niet ‘anders’ of ‘raar’.
Want je zou het soms niet denken.
Maar daar heeft ze soms echt last van.
Tot ze zuiver op gevoel mag.
Minderwaardigheid opzij omdat jij zeker bent van je zaak.
Of omdat het ooit toch moet.
Op het moment dat je stopt met onzeker zijn.
Dan verras je soms vriend en vijand.
Dus weet: met jou komt het helemaal goed.

Ik mijmer wat
Er gaat wat tijd voorbij
We moeten naar bij de ortho
En jullie fietsen voor mij

Ik mijmer wat
Er gaat wat tijd voorbij
Orthodontist heeft gesproken
Een blok, een beugel en twee keer slotjes overal.
En jullie fietsen voor mij

Ik mijmer vaak
Er is al twaalf jaar voorbij
Jullie groeien echt als kool.
Niet eens zozeer fysiek.
Ik ben zo gruwelijk trots.
Want ik zie lief.
Aardig.
Mooi.
Rustig.
Ook heus wel eens druk.
Puur.
Authentiek.
Vol humor.
Tikje onhandig af en toe.
Ik zie ook onafscheidelijk.
Hoe dan ook.
Vrienden voor het leven.
Ik zie sociaal.
Ik zie analytisch.
Het is maar net naar welke kant ik kijk.
Ik zie twee fantastische mensenkinderen.
En vandaag.
Zie ik twee keer twaalf.

Straks.
Over nog wat weken.
Als we terug zijn van vakantie.
Krijgen ze allebei een beugel.
En, heus, ik snap inmiddels dat het moet.
Maar ik vind het eigenlijk nog steeds een stomme actie.
Ik vind ze namelijk allebei
Precies goed

fotoo voor madelief 1

Standaard
Brecht, Niet via social media gedeeld, Persoonlijk

Dans

Dertig keer
Zo’n twintig meisjes
Dansen op de maat
En op de beat
Of in de flow

Meisje naast me
Kijkt met me mee
En jij wordt nummer twee

Dertig keer
Zo’n twintig meisjes
Altijd leuk
Als er opeens
Een jongen tussen staat

Eén van die meisjes
Is van mij
Daarom
Ben ik er bij

Meisje naast me
Ook van mij
Kijkt dus
Enthousiast
Ontroerd wellicht
Naar haar zus

Mijn dochter danst
Tussen zovelen
Wil de beat
De flow
De maat
Graag delen

Mijn meisje danst
En geniet
Van beat
Van flow
Van show
Ze straalt
En haalt
Met gemak
De trots in mij
Naar boven

Ik kijk
Hoe ze danst
Hoe ze straalt
Hoe ze geniet
En
Naar borrelend klein verdriet
Want wie dit ziet
Haar vader niet.

 

 

 

Standaard
Bla Bla Bla, De wereld volgens Joep, Joep, Via social media gedeeld

Voetbalsjop

Vandaag in de gezinsapp:

Joep: 

In de zomer waren er al vele geruchten dat ik, Joep van Voorst voor Feyenoord zou tekenen.

Maar toen liet Messi zien dat hij graag wou dat ik naar Barca ging in El Clasico.
Maar vandaag is het zover. Ik heb mijn keuze gemaakt om voor Feyenoord te tekenen, niet voor Barça.

En de KNVB en ik hebben gesprekken gehad waaruit bleek dat ik een vaste speler zou worden in de selectie van het Nederlands elftal!

Feyenoord is op dit moment op trainingskamp in Spanje voor een paar dagen, ik ben meegenomen!

– Einde berichtenuitwisseling –

Standaard
Brecht, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Jij. Bent 5114 dagen!

Je bent lief
Je bent eigenwijs
Je bent zò onnodig zò onzeker
Voor onnodig veel onnodig bang
Je bent –als het er op aan komt- juist zo dapper
En stoer
Je bent mooi
(Echt wel!)
Je danst
Je bent een piekeraar
Je bent hulpvaardig
Je bent ijverig
Je kunt zoveel
Je hebt talent
Zoveel
Voor zoveel
Je bent opgeruimd
Een opruimer
Je bent een vriendin
Je bent een volhouder
Je bent vastberaden
Je hebt lef
Je kletst wat af
Je bent sterk
Je bent misschien klein
Maar groots
Je bent een winnaar
Een moedermaker
Je bent verstandig
En zelfstandig
Je bent aanwezig
Als je thuis bent
Je bent een mailer
Geen beller
Je kunt slecht tegen geluidjes
(Die je niet zelf maakt.)
Je ziet altijd beren op de weg
Hele grote die van dichtbij opeens best klein zijn
Je bent een fijne grote zus
Je bent een schoenenmens
Je bent meer van de chips dan van chocola
Die er toch ook wel in blijft
Je bent een groentemens
Geen fruitmens
Je hebt soms een kort lontje
Of lange tenen
Of misschien wel allebei!
Je bent bijna uitgebeugeld
Je bent geen ontbijter
Wel een avondmens
Je hebt snapdagen
Maar niet met mij
Je hebt vandaag een NASK-toets
Je houdt niet van taart
En wel van de lente
Je bent een knuffelkont
Je zoekt altijd naar de grens
En zult die nog lang niet vinden
Je weet wat je wilt
Verdomd goed
Je bent talig
Je bent gezellig
En soms ook niet
Soms ben je ook reuze-irritant
Je bent net een mens
Je bent mijn dochter
En daar ben ik dan weer heel erg trots op
En blij mee
Je bent nog zo ontzettend vreselijk gruwelijk veel meer dan dit
En zo mooi als je jij bent

Maar vandaag ben je vooral 5114 dagen
14 jaar
Want vandaag ben je jarig.

Brecht 14

Lieve Brecht
Ik hou van jou
Nog vele mooie, fijne jaren
En een leuke dag vandaag!

Standaard
Joep, Via social media gedeeld

Goudengriffelmateriaal

Het griezelverhaal… van Joep!

En ze dacht: Missie geslaagd!

Er was een jongen van elf genaamd Joep. In zijn slaap kunnen nachtmerries zomaar werkelijkheid worden. Hij slaapt liever altijd met een lichtje aan. Hij heeft 1 vader, 1 moeder, 1 zus en 1 tweelingzusje. Zij ouders werkte trouwens PostNL en NS. Ik krijg geen geld van de bedrijven, dus staat er een streep doorheen.

Het was December, de dagen werden donker. Donker was een van de angsten van Joep. De herfst vindt Joep vervelend. Met die enge spinnen die er dan altijd zijn. Joep was ook bang voor killerclowns. Dat killerclowns zo vaak in het nieuws stonden trok Joep niet echt aan.

Maar op een dag zouden de vader, moeder en zusje van Joep weg gaan. Hij keek die avond samen met zijn zus TV. En hij zag meerdere keren die avond 2 ogen in het donker, buiten. Die ogen keken steeds naar binnen. Joep voelde zich niet goed. Hij kreeg een beetje last van buikpijn. Hij dacht: Komt wel goed. Later zag hij onder een kast allemaal oranje lintjes door elkaar liggen. Vreemd. Joep had dat nog nooit eerder gezien. De buikpijn werd minder, maar het ging niet over. Hij zei het tegen zijn zus. De zus zei: ‘’Mhhhh… Misschien ligt er nog wel wat in de kelder. Joep ging naar de kelder. In de kelder zocht hij, mag zag niks wat hem kon helpen. Hij wou weer terug naar de woonkamer gaan, maar hij kreeg de deur niet open. Zat hij op slot? Toen bleef het stil. En toen hoorde Joep stemmen in de woonkamer. Zou er iemand hebben in gebroken en zou zijn zus ook zijn opgesloten? Hij bleef maar bij de deur staan. En later probeerde hij weer om de deur te openen. Dit keer ging hij open. En daar op de bank zat zij zus. Alle chips waren opgegeten. Joep zei: ‘’Ik was opgesloten!’’ De zus zei daarop: ‘’Ja, en daardoor heb ik alle chips opgegeten! Joep vond het toch een beetje raar. Ik hoorde toch echt stemmen dacht hij. En hij zag die oranje lintje onder de kast anders liggen.

Later ging Joep naar bed. Hij probeerde te treuzelen. In zijn bed was hij banger dat er iets zou gebeuren en daar kon hij niet wegrennen. Hij ging nog onder zijn bed kijken. Daar was gelukkig geen monster. Hij is er altijd bang voor dat er iets onder zijn bed ligt.

Joep kon in zijn bed niet in slapen vallen. De gedachten waren bij de angsten. Hij viel bijna in slaap toen hij de deur hoorde. Hij ging weer even onder zijn bed kijken. Nee, niks. Hij ging weer naar beneden naar de woonkamer. Daar zag hij bij die oranje lintjes nog iets roods.

Hij wist zelf niet waarom, maar hij ging een boterham pakken. Hij smeerde er pindakaas op. Hij had een hele boterham gesmeerd en deed er verder niks mee. Hij liet de boterham met pindakaas en de pindakaas pot en het mes liggen. Hij wou weer naar zijn slaapkamer gaan. Maar toen hij in zijn kamer was, hoorde hij gerommel in de woonkamer. Joep ging toch weer terug. Joep keek in de woonkamer en het eerste waar hij op ging letten waren de oranje lintjes. En ze waren weg. En toen hij verder keek in de kamer zag hij dat de TV weg was. Hoe kan dat nou weer? Was het dan gewoon een boef? Een boef waar Joep bang voor was? Joep ging gauw weg naar zijn bed. En hij zag toch echt dat er iets onder zijn bed lag. Hij wou zijn lichtje er bij pakken, maar nee! Hij moest slapen in het donker! Het lichtje was uitgevallen. Hij had er geen zin in, zo in het donker kijken wat het was. En Joep schrok heel erg toen hij ontdekte dat er heel veel spinnen waren. Hij schreeuwde heel hard. Hij dacht: Niet weer naar de woonkamer! In mijn bed! Dan is mijn droom sneller voorbij. En daar lag hij. In zijn bed. In het donker. Met spinnen onder zich. Met een boef die is langs geweest. Joep lag stokstijf in zijn bed. Hij draaide zich om. En hij zag wat oranje en iets roods. Hij zei slaperig: Wat nu weer? En toen… een killerclown. Hij kon niks. En hij was niet alleen. De killerclown was niet alleen. Een mes. Een mes met pindakaas erop.

Een paar dagen later was de begrafenis. Er waren niet heel veel mensen. Wat raar is met een jongen als Joep. Maar de mensen die er waren huilde heel hard. De zus van Joep was er ook. Ze ging nep huilen. Ze ging nep huilen en dacht: Missie geslaagd!

Standaard