Brecht, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Dertien

Dertien jaar
Dertien jaar lief
Dertien jaar mooi
Dertien jaar eigenwijs
Dertien jaar beetje angstig
Dertien jaar braaf
Dertien jaar kat uit de boom
Dertien jaar wilskracht
Dertien jaar ambitie
Dertien jaar dapper
Dertien jaar leergierig
Dertien jaar lat hoog leggen
Dertien jaar supereigenwijs
Dertien jaar gepassioneerd
Dertien jaar kort lontje
Dertien jaar kibbelen
Dertien jaar vrienden
Dertien jaar wij
Dertien jaar Doedah
Dertien jaar creatief
Dertien jaar verhalen
Dertien jaar kletsen
Dertien jaar melig
Had ik al gezegd ‘Dertien jaar stronteigenwijs’?
Dertien jaar chocolade
Dertien jaar pasta
Dertien jaar dansen
Dertien jaar kibbelen
Dertien jaar. Er net tussen in.
Dertien jaar nog zo veel meer
Dertien jaar zò genoten
Dertien jaar zò liefgehad
Dertien jaar niet willen missen
Dertien jaar dochter
Dertien jaar jij
Dertien jaar trots
Wat zeg ik? Dertien jaar beretrots!
Dertienjarige, gefeliciteerd van mij!!

brecht-13-2004

Standaard
Bla Bla Bla, De wereld volgens Joep, Joep, Via social media gedeeld, Yvonn

Mooi moment om te stoppen

Het is woensdagmorgen. Vroeg.
Joep z’n tas staat klaar.
Broeken, truien, blouses, shirt, handdoeken, tandenborstel, tandpasta, glazen potjes, waxinelichtjes, onderlaken, pyjama, sokken, onderbroeken, zwembroek, handdoeken. Dat zo’n beetje.
Voor amper tweeënhalve dag.
Bovenbouwkamp.
En een slaapzak.
En een hoofdkussen. Met sloop.
Ik pak zijn schooltas. Voor het lunchpakket. En snoepjes.
Zijn agenda haal ik uit zijn tas.
Die zal ‘ie op kamp niet gaan gebruiken; veel te druk met alles waar ‘ie zo veel zin in heeft.
’s Nachts ook!
Ik zie dat er nog een zwaar gekreukeld pakketje papieren in zijn tas zit.
Dat haal ik er ook maar uit; kijk wat het is.
Het blijkt een aantal bladen met informatie, vragen en opdrachten over Prinsjesdag.
Hmm… Had dat nog wel in zijn tas moeten zitten?
Geen idee.
Ik zie Joep z’n friemelhandschrift.
Hoeft ‘ie niet meer aan elkaar te schrijven?
Zal wel niet.
Zo te zien is ‘ie daar blij mee.
Hij maakt duidelijk van de gelegenheid gebruik.
Ik ben benieuwd wat ‘ie schrijft.
Ik ontcijfer zijn friemelhandschrift.

De opdracht is een verhaal van minstens tien zinnen te schrijven waarin Prinsjesdag over vijftig jaar wordt beschreven.
Ik onderdruk de neiging zinnen te gaan tellen; Joep kan lange verhalen maken maar volgens mij haalt hij de tien zinnen hier niet…
Ik lees hoe Prinsjesdag van de toekomst er volgens Joep uitziet:

“Ik denk dat Prinsjesdag er misschien over 50 jaar niet meer is. Ik bedoel: 250 jaar is een mooie leeftijd om te stoppen.[….]”

Het is woensdagmorgen.
Ik weet dat ik Joep ga missen.

prinsjesdag

Het is donderdagmiddag.
Ik mail wat heen en weer met een collega.
Over iets wat nog even af moet.
Van mij.
En dan meteen daarna nog iets.
Wel zo makkelijk.
Kost een kwartiertje extra, maar dan is het ook maar klaar.
De collega denkt er anders over.
Over dat kwartiertje.
Die laat dat tweede ding voor morgen liggen.
Dan is er weer een dag.
Die rondt het eerste ding af.
En vindt dat “Een mooi moment om te stoppen.”

Het is donderdagmiddag. Laat.
Ik mis Joep.

Standaard
Niet via social media gedeeld, Persoonlijk

Op mij


Ik hou niet meer
Vertrouw niet meer
Maar ben ook niet meer boos

Niet omdat ik jarenlang niet naar mijn intuïtie luisterde
Dat knagende gevoel afdeed als ‘iets stoms van mij’
Niet omdat ik mijn instinct negeerde
Niet wilde weten wat mijn voorgevoel me leerde.
Niet omdat ik me al zo lang zo vaak zo eenzaam voelde
Maar jou je ruimte gaf
Niet omdat ik mezelf eigenlijk ook wel wat had gegund
Momenten en situaties zag die fijner hadden gekund
Niet dat ik dat soms niet meer kon verbergen
Niet omdat ik denk dat dat er niets mee te maken had
Meer dat het ander het gevolg was van het één
Niet iets van mij alleen.
Niet omdat ik mijn andere wang toekeerde
Een tweede klap verwachtte
En toen toch schrok
Hoe hard die was.
Door zo gruwelijk lang al.
En walging met zoveel afgrijzen uitgespuwd.
Niet omdat ik serieus ging twijfelen aan mijzelf
Omdat ik volledig van mijn sokken was geblazen
Niet meer wist wat te denken
Wat te voelen
Laat staan wat te doen.
Niet omdat ik huilend in slaap viel
Stiekem wachtte op beterschap
Alsmaar hopend op een excuus
Overtuigend
Gemeend

Maar ook niet
Omdat ik de waarheid verzweeg
En daarmee dus loog
Omdat ik me terug trok
Me afsloot
Weinig interesse toonde
Wel wat attenter had kunnen zijn
Je alleen liet tegen alle beloften in
Je niet wilde kwetsen
Maar dat al met al juist deed
Omdat ik wel weet dat ik je pijn deed
Onnodig en onverdiend
Maar dat niet fatsoenlijk toe gaf
Het gewoon niet kon.
Omdat ik mijn kop in het zand stak
Alsof dat het enige logische was
Van jou hetzelfde verwachtte
Terwijl je het misschien allemaal fout interpreteert
Maar je geen andere optie laat

Ik hou niet meer
Vertrouw niet meer
Maar ben ook niet meer boos
Op mij

Ik weet nu
Wat ik me zelden eerder realiseerde
Dat ik best een beetje lief was
En leuk
Loyaal
Te vertrouwen
Misschien zelfs om een beetje van te houden
Allerminst koud
Of kil
Of zelfs allebei.
Maar bovenal een mens
Die zich niets heeft te verwijten
(Misschien wel wat meer had verdiend!)

 

Ik hou niet meer
Vertrouw niet meer
Maar
– Eindelijk! –
Heel voorzichtig
Steeds iets meer
Wel weer
Een heel klein beetje
Op mij.

Standaard
Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Op

Ik was zo ontzettend aan vakantie toe.
Zo op.
Op van het geregel.
Dat iedereen overal op tijd is.
Met de juiste kleren.
En de juiste spullen.
Dat alles op tijd af is.
Voor iedereen.
Dat iedereen tevreden is.
Of liever nog: blij.
Met alles.
Dat anderen niet in zeven sloten.
Tegelijk.
Ik bedoel.
Als iemand dat moet doen.
Laat mij dat dan maar zijn.
Ik red me wel.
Dat ik op m’n werk soms wat zinnigs zeg.
En doe.
Dat ik niet teleurstel.
Dat werk af is.
Op tijd.
Goed.
Dat andere mensen verder kunnen.
Weer wat geleerd.
Dat iedereen tevreden is.
Of liever nog: enthousiast.
Van het profileren.
Van het solliciteren.
Van oude en nieuwe baan combineren.
Onmisbaarheid aanraken in allebei.
Kritisch genoeg ten aanzien van de nieuwe situatie.
Maar niet te veel om lastig te zijn.
Weten waar het wringt in de oude.
Meegaan in de nieuwe wereld.
Zonder een mak schaap te zijn.
Van voortdurend scherp en bedacht zijn.
Op kansen, mogelijkheden en politiek spel.
Van menselijkheid combineren met andere belangen.
Niet omdat het kan.
Maar omdat het moet.
Van studeren.
Bijleren.
Werkafspraken.
Doelen stellen.
Kennis maken.
Afscheid nemen.
Representeren.
Van fulltime werk en veel moeder combineren.
Van conflicterende deadlines.
Van alles tegelijkertijd.
Van moeten.
Van mezelf.
Van ‘toe maar, ik doe het wel’.
Van kattebelletjes.
Whatsappjes.
Mailtjes.
Even snel.
Van de koude kermis bij thuiskomst.
Van nog even dit.
En dan ook nog even dat.
Van gezanik, gezeur en gezeik.
(Sorry dat ik het zeg.)
Van mensen die dingen zeggen die ik niet bedoel.
Juist niet.
Van mensen die niks zeggen.
Van dingen waar ik wat van moet vinden.
Van niet alles weten om er echt iets van te vinden.
Van dingen die ik niet kan veranderen.
Zaken waar ik kennelijk geen invloed op heb.
Van verwachtingen.
Van verplichtingen.
Van zus. En van zo.
Enzo.

Nu is mijn vakantie op.
Met Brecht een basisschoolverlater-citytrip naar Parijs.
En daarna met z’n allen naar de Wadden.
Iedereen tevreden.
Geloof ik.
Dat had ik eigenlijk best goed geregeld.

Standaard
#fotovandedag, Bla Bla Bla, Brecht, Via social media gedeeld

Foto van de dag – donderdag 28 juli 2016

Al lang, echt héél lang, voor Brecht en ik naar Parijs gingen in verband met de traditioneel te maken einde-basisschool citytrip met ouder naar keuze, had Brecht grootse plannen voor de bekende, afgezaagde toeristische foto waarop zij het puntje van de Eiffeltoren vast zou houden.
Nou ja, net alsof natuurlijk.
Die foto moest er komen.
Van Brecht.
Vond Brecht.

Hij kwam niet.
Die foto.
In verband met (de finale van) het EK voetbal was de Eiffeltoren te bereiken en te beklimmen (als ook te eh… beliften, maar zo zijn wij niet!), maar het terrein rondom de toeristische trekpleister was afgezet met hekken en politie en derhalve niet te betreden.
Een goede plek voor de toeristische trucage was er niet meer.
Gelukkig hadden we verder een topweekend! En dus deden we er niet moeilijk over en besloten gewoon een keer terug te moeten. Hoe simpel kan het zijn??!

Maar ja, het leven zonder zo’n fototruc is toch niet helemaal compleet; zo kun je onmogelijk naar de middelbare. Vond ik.
En tja. Als je dan toch op Ameland bent….

image

Eiffeltoren?
Highly overrated.

Standaard
#fotovandedag, Bla Bla Bla, Brecht, Via social media gedeeld

Foto van de dag – donderdag 21 juli 2016

De truc der orthodontie maakt gestage vorderingen in het plaatsen in het gelid van de voortand van Brecht die zichzelf op de tweede rij had geposteerd!
Waarschijnlijk zal er nog zeker een schooljaar lang gebeugeld moeten worden, maar we kunnen ons niet meer voorstellen dat nog maar een jaar geleden de zaken -om precies te zijn: tanden- er zo enorm anders voor stonden.
En dat ook nog eens met een change of plan van de dienstdoende orthodontist. Dit ten gevolge van het kleine mondje van de eigenaresse van het gebit met de achterstallige tand; de verstikkingsverschijnselen bij het happen voor een zogeheten plaatje en de daarmee samenhangende onmogelijkheid om een passend plaatje te maken. De orthodontist verblikte of verbloosde niet en pakte het anders aan.
Ook goed.

Wat ook goed te noemen is, is het beugelgedrag van Brecht.
Nog in het bezit van een gekscherend ‘buitenboord beugel’ genoemd apparaat was ze altijd zeer bewust van de te maken beugeluren. ’s Nachts maar ook overdag, om exact te zijn: onder schooltijd en in de weekenden.
Na het afscheid van deze beugel hield Brecht haar goede gedrag vol (let wel: met betrekking tot de beugel. Ik herhaal: met betrekking tot de beugel.)
Nauwgezet borstelen en poetsen en spoelen zijn dagelijkse rituelen die haar doorgaans een schouderklop bij de orthodontiepraktijk opleveren.
Brecht heeft dan ook -tot op heden- geen hekel of zelfs bezwaren tegen het beugelen; ze zou zo een warm pleidooi voor de beugel in een beugelfolder kunnen schrijven. Zij wel.
Het enige nadeel is dat ze wat vaker last heeft van vervelende maar gelukkig vrij kleine aften.
En die draadjes die te lang worden en dan in je wang gaan prikken. Die zijn écht wel naar.
Een paar weken geleden verraste Brecht vriend en vijand, maar toch in ieder geval haar moeder door uit school zelf naar de orthodontist te fietsen en daar zelf te vragen of het draadje dat in haar wang prikte wellicht kon worden bijgeknipt.
Het kon, sterker nog: het gebeurde en Brecht deed er heel luchtig over. Terwijl ik even goed moest kijken of dit echt hetzelfde meisje was dat twee zomers geleden nog niet zelf tegen de ijsboer(in) durfde te zeggen welke smaak haar ijsje bij voorkeur zou moeten hebben.

De avond van de dag voor we op vakantie gingen, vertelde Brecht dat ze nog had getwijfeld om nog eens met dezelfde vraag naar de orthodontist te rijden omdat ze aan voelde komen dat het draadje weer vervelend tegen de binnenkant van haar wang zou gaan doen. Ze had echter besloten dat het vrij zinloos zou zijn omdat het draadje op dat moment nog te kort was om te kortwieken.
Maar ja, een paar dagen op de vakantiebestemming en het werd toch wel een vervelend draadje.
En al snel een te vervelend draadje.
De wang van Brecht had geen zorgeloze vakantie.
Maar dan is het ver fietsen naar de orthodontist….

Brecht -met Wi-Fi!- zocht het telefoonnummer van de dichtstbijzijnde orthodontist en vond het nummer van de tandarts in het volgende dorp. Ze gaf Marc opdracht even een afspraak te maken en liet de tandarts/orthodontist-mevrouw haar vervelende draadje kortwieken.
De stoel was nog koud toen ze weer opstond, maar mooi dat wij een tandartsrekening hebben met de vuurtoren van Ameland! Met een hap er uit!!
Een mens maakt wat mee, hè…

image

Standaard
#fotovandedag, Bla Bla Bla, Madelief, Via social media gedeeld

De eh…. iets van de dag – dinsdag 19 juli 2016

Madelief komt met Marc en een tas met snelle boodschappen terug van de dichtbijgelegen Coop. Verlekkerd laat ze de aankoop zien waar zij zich verantwoordelijk voor voelt: een zakje met ‘Amsterdamse korstjes’; een anijsige taai-taai-achtige. (Hopend dat ik noch de makers van de korstjes noch de Amsterdammers te kort doe met deze omschrijving; ik bedoel het goed!) Ik realiseer me dat ik, kwart over drie in de middag, na een licht ontbijt om een uur of negen, niks meer gegeten heb en krijg ook spontaan trek.

Even later staat Madelief opnieuw naast mijn plekje in de zon in de tuin van ons vakantiehuisje. Ze geeft me een Amsterdams korstje, neemt er zelf ook één en voegt er enigszins zorgelijk aan toe: “Het nadeel van deze dingen is dat je er na eentje gelijk nog eentje wil.” Ik beaam lachend deze wijsheid. Waarop Madelief me -met grote grijns- geruststelt:

“Maar Brecht zei dat ze niet hoefde omdat ze deze dingen niet lekker vindt. … Dus dat is goed nieuws!!”  

Standaard