Joep, Madelief, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Precies goed

Ze fietsen voor me.
Het dagelijkse ritje naar school.
Ze hebben mij natuurlijk allang niet meer nodig.
Maar ik moet er ook even zijn.
Madelief torent hoog boven haar broer uit.
Joep trapt zich naar naast zijn soepel fietsende zus.
Ze zeggen niet zo veel tegen elkaar.
Maar dat ben ik na bijna twaalf jaar wel gewend.
Regelmatig komt er best veel geluid uit die twee.
(Nooit door ruzie. Altijd vanwege lol.)
Maar.
Zo lagen ze ook al in de box.
Af en toe een ‘huh’ (Joep) of een kraaiend gilletje (Madelief).
Vaak een hartverscheurende huilbui (Madelief) en soms een brommerig gehum (Joep).
Grote zus kletste in ‘r eentje tien keer zo veel als zij twee samen.
Minstens.
Maar Joep wist dat zijn tijd nog komen zou.
En Madelief kon simpelweg de woorden nog niet vinden.

Joep mocht een nieuwe fiets van oma.
Haar middelbare school-cadeau. Voor hem.
Joep was zeer tevreden.
Maar heeft de fiets vooralsnog gemeden.
Hij kent zichzelf.
Is niet zo zeker op die nieuwe fiets.
En vindt dat veel te gevaarlijk in druk naar-school-verkeer.
Ik geef hem gelijk.
Prijs hem om zijn inzicht en zelfkennis.
Hij is er van overtuigd dat het wel goed komt.
In de vakantie gaat ‘ie oefenen én groeien.
Ik ga hem helpen met dat eerste.
En dat tweede vooral mentaal.
Je zou het misschien niet denken.
Maar dat heeft ‘ie soms hard nodig.
Even handje vast en samen stappen.
En dan voelen hoe je dit ook gewoon zelf kan.
Waar de theorie in grote porties tegelijk komt binnen waaien.
Om te blijven zitten op plekken waar hij het razendsnel vandaan kan toveren,
daar is de praktijk vaak veel lastiger onder de knie te krijgen.
Tot je er voor gaat.
Angst opzij omdat iedereen het toch zeker doet.
Of omdat het ooit toch moet.
Op het moment dat je stopt met bedenken en beredeneren.
Hoe ingewikkeld ook.
Dan verbaas je soms jezelf.
Dus ook ik weet: dat komt goed.

Madelief mocht ook een nieuwe fiets van oma.
Haar middelbare school-cadeau. Voor haar.
Een jaar te vroeg.
Maar absoluut niet minder nodig.
Madelief deed een dansje van plezier.
En toen nog een stuk of vier.
Kon nauwelijks wachten om naar huis te fietsen.
Ik geef haar groot gelijk.
Prijs haar om haar moed en enthousiasme.
Niks lezen, leren, beredeneren of iets met getallen.
Gewoon doen.
Ze straalt.
Ze doet niet onder voor een ander.
Voelt zich niet ‘anders’ of ‘raar’.
Want je zou het soms niet denken.
Maar daar heeft ze soms echt last van.
Tot ze zuiver op gevoel mag.
Minderwaardigheid opzij omdat jij zeker bent van je zaak.
Of omdat het ooit toch moet.
Op het moment dat je stopt met onzeker zijn.
Dan verras je soms vriend en vijand.
Dus weet: met jou komt het helemaal goed.

Ik mijmer wat
Er gaat wat tijd voorbij
We moeten naar bij de ortho
En jullie fietsen voor mij

Ik mijmer wat
Er gaat wat tijd voorbij
Orthodontist heeft gesproken
Een blok, een beugel en twee keer slotjes overal.
En jullie fietsen voor mij

Ik mijmer vaak
Er is al twaalf jaar voorbij
Jullie groeien echt als kool.
Niet eens zozeer fysiek.
Ik ben zo gruwelijk trots.
Want ik zie lief.
Aardig.
Mooi.
Rustig.
Ook heus wel eens druk.
Puur.
Authentiek.
Vol humor.
Tikje onhandig af en toe.
Ik zie ook onafscheidelijk.
Hoe dan ook.
Vrienden voor het leven.
Ik zie sociaal.
Ik zie analytisch.
Het is maar net naar welke kant ik kijk.
Ik zie twee fantastische mensenkinderen.
En vandaag.
Zie ik twee keer twaalf.

Straks.
Over nog wat weken.
Als we terug zijn van vakantie.
Krijgen ze allebei een beugel.
En, heus, ik snap inmiddels dat het moet.
Maar ik vind het eigenlijk nog steeds een stomme actie.
Ik vind ze namelijk allebei
Precies goed

fotoo voor madelief 1

Advertenties
Standaard
Brecht, Niet via social media gedeeld, Persoonlijk

Dans

Dertig keer
Zo’n twintig meisjes
Dansen op de maat
En op de beat
Of in de flow

Meisje naast me
Kijkt met me mee
En jij wordt nummer twee

Dertig keer
Zo’n twintig meisjes
Altijd leuk
Als er opeens
Een jongen tussen staat

Eén van die meisjes
Is van mij
Daarom
Ben ik er bij

Meisje naast me
Ook van mij
Kijkt dus
Enthousiast
Ontroerd wellicht
Naar haar zus

Mijn dochter danst
Tussen zovelen
Wil de beat
De flow
De maat
Graag delen

Mijn meisje danst
En geniet
Van beat
Van flow
Van show
Ze straalt
En haalt
Met gemak
De trots in mij
Naar boven

Ik kijk
Hoe ze danst
Hoe ze straalt
Hoe ze geniet
En
Naar borrelend klein verdriet
Want wie dit ziet
Haar vader niet.

 

 

 

Standaard
Bla Bla Bla, De wereld volgens Joep, Joep, Via social media gedeeld

Voetbalsjop

Vandaag in de gezinsapp:

Joep: 

In de zomer waren er al vele geruchten dat ik, Joep van Voorst voor Feyenoord zou tekenen.

Maar toen liet Messi zien dat hij graag wou dat ik naar Barca ging in El Clasico.
Maar vandaag is het zover. Ik heb mijn keuze gemaakt om voor Feyenoord te tekenen, niet voor Barça.

En de KNVB en ik hebben gesprekken gehad waaruit bleek dat ik een vaste speler zou worden in de selectie van het Nederlands elftal!

Feyenoord is op dit moment op trainingskamp in Spanje voor een paar dagen, ik ben meegenomen!

– Einde berichtenuitwisseling –

Standaard
Brecht, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Jij. Bent 5114 dagen!

Je bent lief
Je bent eigenwijs
Je bent zò onnodig zò onzeker
Voor onnodig veel onnodig bang
Je bent –als het er op aan komt- juist zo dapper
En stoer
Je bent mooi
(Echt wel!)
Je danst
Je bent een piekeraar
Je bent hulpvaardig
Je bent ijverig
Je kunt zoveel
Je hebt talent
Zoveel
Voor zoveel
Je bent opgeruimd
Een opruimer
Je bent een vriendin
Je bent een volhouder
Je bent vastberaden
Je hebt lef
Je kletst wat af
Je bent sterk
Je bent misschien klein
Maar groots
Je bent een winnaar
Een moedermaker
Je bent verstandig
En zelfstandig
Je bent aanwezig
Als je thuis bent
Je bent een mailer
Geen beller
Je kunt slecht tegen geluidjes
(Die je niet zelf maakt.)
Je ziet altijd beren op de weg
Hele grote die van dichtbij opeens best klein zijn
Je bent een fijne grote zus
Je bent een schoenenmens
Je bent meer van de chips dan van chocola
Die er toch ook wel in blijft
Je bent een groentemens
Geen fruitmens
Je hebt soms een kort lontje
Of lange tenen
Of misschien wel allebei!
Je bent bijna uitgebeugeld
Je bent geen ontbijter
Wel een avondmens
Je hebt snapdagen
Maar niet met mij
Je hebt vandaag een NASK-toets
Je houdt niet van taart
En wel van de lente
Je bent een knuffelkont
Je zoekt altijd naar de grens
En zult die nog lang niet vinden
Je weet wat je wilt
Verdomd goed
Je bent talig
Je bent gezellig
En soms ook niet
Soms ben je ook reuze-irritant
Je bent net een mens
Je bent mijn dochter
En daar ben ik dan weer heel erg trots op
En blij mee
Je bent nog zo ontzettend vreselijk gruwelijk veel meer dan dit
En zo mooi als je jij bent

Maar vandaag ben je vooral 5114 dagen
14 jaar
Want vandaag ben je jarig.

Brecht 14

Lieve Brecht
Ik hou van jou
Nog vele mooie, fijne jaren
En een leuke dag vandaag!

Standaard
Joep, Via social media gedeeld

Goudengriffelmateriaal

Het griezelverhaal… van Joep!

En ze dacht: Missie geslaagd!

Er was een jongen van elf genaamd Joep. In zijn slaap kunnen nachtmerries zomaar werkelijkheid worden. Hij slaapt liever altijd met een lichtje aan. Hij heeft 1 vader, 1 moeder, 1 zus en 1 tweelingzusje. Zij ouders werkte trouwens PostNL en NS. Ik krijg geen geld van de bedrijven, dus staat er een streep doorheen.

Het was December, de dagen werden donker. Donker was een van de angsten van Joep. De herfst vindt Joep vervelend. Met die enge spinnen die er dan altijd zijn. Joep was ook bang voor killerclowns. Dat killerclowns zo vaak in het nieuws stonden trok Joep niet echt aan.

Maar op een dag zouden de vader, moeder en zusje van Joep weg gaan. Hij keek die avond samen met zijn zus TV. En hij zag meerdere keren die avond 2 ogen in het donker, buiten. Die ogen keken steeds naar binnen. Joep voelde zich niet goed. Hij kreeg een beetje last van buikpijn. Hij dacht: Komt wel goed. Later zag hij onder een kast allemaal oranje lintjes door elkaar liggen. Vreemd. Joep had dat nog nooit eerder gezien. De buikpijn werd minder, maar het ging niet over. Hij zei het tegen zijn zus. De zus zei: ‘’Mhhhh… Misschien ligt er nog wel wat in de kelder. Joep ging naar de kelder. In de kelder zocht hij, mag zag niks wat hem kon helpen. Hij wou weer terug naar de woonkamer gaan, maar hij kreeg de deur niet open. Zat hij op slot? Toen bleef het stil. En toen hoorde Joep stemmen in de woonkamer. Zou er iemand hebben in gebroken en zou zijn zus ook zijn opgesloten? Hij bleef maar bij de deur staan. En later probeerde hij weer om de deur te openen. Dit keer ging hij open. En daar op de bank zat zij zus. Alle chips waren opgegeten. Joep zei: ‘’Ik was opgesloten!’’ De zus zei daarop: ‘’Ja, en daardoor heb ik alle chips opgegeten! Joep vond het toch een beetje raar. Ik hoorde toch echt stemmen dacht hij. En hij zag die oranje lintje onder de kast anders liggen.

Later ging Joep naar bed. Hij probeerde te treuzelen. In zijn bed was hij banger dat er iets zou gebeuren en daar kon hij niet wegrennen. Hij ging nog onder zijn bed kijken. Daar was gelukkig geen monster. Hij is er altijd bang voor dat er iets onder zijn bed ligt.

Joep kon in zijn bed niet in slapen vallen. De gedachten waren bij de angsten. Hij viel bijna in slaap toen hij de deur hoorde. Hij ging weer even onder zijn bed kijken. Nee, niks. Hij ging weer naar beneden naar de woonkamer. Daar zag hij bij die oranje lintjes nog iets roods.

Hij wist zelf niet waarom, maar hij ging een boterham pakken. Hij smeerde er pindakaas op. Hij had een hele boterham gesmeerd en deed er verder niks mee. Hij liet de boterham met pindakaas en de pindakaas pot en het mes liggen. Hij wou weer naar zijn slaapkamer gaan. Maar toen hij in zijn kamer was, hoorde hij gerommel in de woonkamer. Joep ging toch weer terug. Joep keek in de woonkamer en het eerste waar hij op ging letten waren de oranje lintjes. En ze waren weg. En toen hij verder keek in de kamer zag hij dat de TV weg was. Hoe kan dat nou weer? Was het dan gewoon een boef? Een boef waar Joep bang voor was? Joep ging gauw weg naar zijn bed. En hij zag toch echt dat er iets onder zijn bed lag. Hij wou zijn lichtje er bij pakken, maar nee! Hij moest slapen in het donker! Het lichtje was uitgevallen. Hij had er geen zin in, zo in het donker kijken wat het was. En Joep schrok heel erg toen hij ontdekte dat er heel veel spinnen waren. Hij schreeuwde heel hard. Hij dacht: Niet weer naar de woonkamer! In mijn bed! Dan is mijn droom sneller voorbij. En daar lag hij. In zijn bed. In het donker. Met spinnen onder zich. Met een boef die is langs geweest. Joep lag stokstijf in zijn bed. Hij draaide zich om. En hij zag wat oranje en iets roods. Hij zei slaperig: Wat nu weer? En toen… een killerclown. Hij kon niks. En hij was niet alleen. De killerclown was niet alleen. Een mes. Een mes met pindakaas erop.

Een paar dagen later was de begrafenis. Er waren niet heel veel mensen. Wat raar is met een jongen als Joep. Maar de mensen die er waren huilde heel hard. De zus van Joep was er ook. Ze ging nep huilen. Ze ging nep huilen en dacht: Missie geslaagd!

Standaard
Madelief, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Mief! Je bent elf!!

Lieve Mief,

Tjonge! Het is vandaag jouw elfde verjaardag.
Vandaag is het alweer elf jaar geleden dat wat artsen en verplegend personeel jou op de wereld hebben gezet. Ik lag er bij en keek er niet eens naar.
Daar was geen tijd meer voor.
Sindsdien lijkt de tijd voorbij gevlogen!
Terugkijkend vlieg ik van de ene herinnering naar de andere.
En je kent me; ik kijk graag op die herinneringen terug.
Die maken me trots.
Die vertederen me.
Die brengen spontaan een lach op mijn gezicht.
(En ik geef toe: ik zie ook heel veel dingen voor me die jij per ongeluk niet expres zo maar opeens plotseling zonder na te denken achteloos kapot wist te friemelen. En dan zei je ‘Oepsie!’, lachte je stralendste lach en alles leek weer heel…)
Maar ik kan niet eens beschrijven met hoeveel plezier ik terug kijk op de afgelopen elf jaren.
Elf!
Schat, wat word je groot!

Even graag zie ik wie je nu bent.
Met al je liefde.
Met al je onnodige onzekerheden.
Met je bijzondere vriendschap met Joep.
En niet in het minst je enorme berg talent om mens te zijn. Een leuk mens. Een fijn mens. Een precies-goed-mens.
Waar ik waarschijnlijk mijn leven lang twijfel aan wie ik nou eigenlijk helemaal ben ten opzichte van alle andere mensen op de wereld, sta jij op je elfde al je vrouwtje te staan. En straalt dat ook uit. Dat je er komt. Hoe dan ook. En goed ook.
En ik geloof je.
Nee, ik ben overtuigd!
Nu ben je nog onzeker door alles wat niet gaat zoals het bij de meeste anderen gaat; door dingen die soms zoveel moeite kosten.
Maar de dag dat jij niet meer twijfelt aan wat je wel kunt, én hoeveel dat waard is, komt snel dichterbij.
Dat je weet dat schrijven en alles met getallen verdomd moeilijk is maar dat er zo vreselijk veel meer is dan dat.
En dat jij die dingen nou juist allemaal doet zonder je hand er voor om te draaien. Nu al.
En dat vind ik zo knap van jou; daar kijk ik zo graag naar.
Je bent wie je bent .
Jij bent in staat gebleken de wereld mooier te kleuren alleen al door er te zijn.
Schijnbaar onvermoeibaar.
Ondanks al je twijfel en je zorgen. Over jou.
En als je je twijfel wel eens los laat –want je bent zo’n lekkere dame met pit!- dan kom je met briljante ideeën en slimme opmerkingen, doorgaans een beetje grappend.
En stralend.
Dan zit er niks anders op dan nog meer van je te genieten.
Van je puurheid.
Van je unieke jij.

Ik kan alleen maar hopen dat je dat nog veel vaker gaat doen.
En dat ik naast je mag blijven lopen.
Dat ik je bij kan blijven benen.  Want dat vraag ik me af.
Ondertussen blijf ik nieuwsgierig naar wat er nog meer komen gaat.
Of je daadwerkelijk zult weten wat je waard bent.
Of je daadwerkelijk weet wat het waard is wat jij kunt.
Of je niet alleen zult doen en zeggen wat sociaal wenselijk is.
Dat je soms om hulp vraagt en weet dat je het minstens zo vaak zelf geeft.
Dat je ook voor jezelf oprecht blij zult kunnen zijn.
Vaak en vaker.
Zodat je altijd jij zult kunnen zijn.
Want jij bent jij en van jou is er maar één.

Voorlopig ben je elf.  Alweer elf.
Dat kleine dunne meisje dat in de box zichtbaar nog niet lekker in ‘r velletje zat, staat aan de vroege vooravond van puberteit, beslissingen en veranderingen. Enerzijds nog jong en speels; anderzijds steeds meer vastberaden op pad naar het leven dat jou past als een jas.

Lieve Madelief, ik ben zo waanzinnig trots dat uitgerekend ik jouw moeder ben.
Het aantal dingen waar je mij bij nodig hebt, neemt in rap tempo af, maar er is één ding waarvan ik het nodig vind om het je eindeloos te vertellen.
Opdat je nooit twijfelt, laat staan vergeet:
Dat ik eindeloos van je hou.
Gewoon. Van jou.
Om jou.

Gefeliciteerd, liefste jongste dochter / Allerliefste Mief!
Je allergrootste fan – Mamma

miefinlijstje11

 

 

Standaard
Joep, Persoonlijk, Via social media gedeeld, Yvonn

Joep! Je bent elf!!

Lieve Joep,

Tjonge! Het is vandaag jouw elfde verjaardag.
Vandaag is het alweer elf jaar geleden dat ik jou met hulp van wat artsen en verplegend personeel op de wereld heb gezet.
De enige reden dat het niet gisteren lijkt, is dat er sindsdien veel te veel gebeurd is. Een wereld aan herinneringen heb ik sindsdien opgebouwd; te veel om in één dag te passen.
En je kent me; ik kijk graag op die herinneringen terug.
Ze vertederen me.
Ze laten me lachen.
Ze maken me trots.
(En ik geef toe: ik word weer moe als ik denk aan die paar maanden dat je als jochie van ongeveer tweeënhalf wakker werd als wij tegen een uur of twaalf naar bed gingen. En dan niet meer ging slapen. Wat we ook probeerden. Wat we ook deden. Jij was wakker en wilde op onderzoek. Spelen. Teletubbies kijken. Met Teletubbies spelen. Tot de volgende dag om een uur of zeven. ’s Avonds.)
Maar ik kan niet eens beschrijven met hoeveel plezier ik terug kijk op de afgelopen elf jaren.
Elf!
Man, wat word je groot!!

Even graag zie ik wie je nu bent.
Met al je humor.
Met je honger naar feitjes.
Met je bijzondere vriendschap met Madelief.
En niet in het minst met je eigenheid waar ik zo vreselijk veel respect voor heb.
Waar ik waarschijnlijk mijn leven lang loop te zoeken naar de juiste weg, ben jij op je elfde al ‘en route’ op een weg die je ongetwijfeld nog op mooie plekken zal brengen zonder te weten wat die stip aan de horizon precies behelst.
Vertrouwde mensen die met je mee lopen – soms maar een klein stukje – zijn er voor het duwtje in de rug en om je te navigeren maar jij schudt ze af zonder dat ze het in de gaten hebben.
Je kunt al zo veel zonder ze.
Je maakt je eigen beslissingen over wel of niet interessant
Of van belang.
Met een uitstraling alsof dat nogal wiedes is.
En dat vind ik zo knap; daar kijk ik graag naar.
Jij bent wie je bent.
Jij bent in staat gebleken jouw wereld een goeie plek te geven in het universum van de mensen om je heen.
Met een open verbinding naar hen en een veilige plek voor jouw alleen.
En als je wel eens twijfelt –want keuzes maken betekent doorgaans dat je mensen moet teleurstellen- dan vraag je hulp aan hen die je verstaan; zelden hardop.
En je bedankt ze vervolgens.
Niet uitbundig.
Op jouw manier. Nooit hardop en zelden zoals anderen dat gewoon zijn, maar voor een goed verstaander onmiskenbaar passend. Voor het vertrouwen en de nieuwe verworvenheden.

Ik kan alleen maar hopen dat je dat allemaal nog lang blijft doen.
En dat ik je blijf kunnen lezen.
Graag nog langer. Minstens net zo goed.
Ondertussen blijf ik nieuwsgierig naar wat er nog meer komen gaat.
Of je daadwerkelijk verwerkt wat je snapt.
Of je daadwerkelijk snapt wat je allemaal verwerkt.
Of je kunt blijven kiezen voor niet-alleen-maar die veilige plek voor jou alleen.
Maar daar ook regelmatig uitbreekt.
Om te laten zien wie je bent.
Vrolijk en ontspannen.
Vaak en vaker.
Zodat je altijd jij zult kunnen zijn.
Want jij bent jij en van jou is er maar één!

Voorlopig ben je elf. Alweer elf.
Dat kleine blije baasje dat zijn tijd in de box zichtbaar een beetje lag uit te dienen in de wetenschap dat er meer zou komen, staat aan de vroege vooravond van puberteit, eigen keuzes en veranderingen. Enerzijds blij dat je ze nog een beetje weg kunt duwen; anderzijds nieuwsgierig naar wat er komen gaat.

Lieve Joep, ik ben zo gruwelijk trots dat uitgerekend ik jouw moeder ben.
Het aantal dingen die ik je kan vertellen die jij nog niet weet, neemt in rap tempo af, maar er is één ding wat ik je graag eindeloos wil blijven vertellen.
Opdat je nooit twijfelt, laat staan vergeet:
Dat ik eindeloos van je hou.
Gewoon. Van jou.
Om jou.

Gefeliciteerd, liefste zoon!
De vrouw met de buik waar jij in zat. / Zus van de moeder van het zusje van je neef / Je allergrootste fan / Mamma

joepinlijstje11

Standaard